திராவிட அரசுகள் தேவேந்திர மக்களுக்கு தந்த வலிகள் ...

Latest Post

தமிழ் கற்பிக்க மறுக்கும் பள்ளிகளை மூடு:நாம் தமிழர் கட்சி

Written By DevendraKural on Saturday, 19 July 2014 | 03:13

தமிழ் கற்பிக்க மறுக்கும் பள்ளிகளை மூடு: இந்தியைத் திணிக்காதே: நாம் தமிழர் கட்சி போராட்டம்


தமிழ் கற்பிக்க மறுக்கும் பதின்மப் பள்ளிகளை இழுத்து மூட வேண்டும், தமிழ்வழிக் கல்வியை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். மத்திய அரசு இந்தியைத் திணிக்கக் கூடாது என்பதை வலியுறுத்தி நாம் தமிழர் கட்சி சார்பில் சனிக்கிழமை சென்னை வள்ளுவர் கோட்டம் அருகே பட்டினிப் போராட்டம் நடைபெற்றது. 

2014-2015 ஆண்டின் நிதிநிலை அறிக்கையை பாராட்டுகிறோம்...

Written By DevendraKural on Friday, 11 July 2014 | 23:58

இயற்க்கை சார்ந்த விவசாய வளர்ச்சிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்த 2014-2015 ஆண்டின் நிதிநிலை அறிக்கையை பாராட்டுகிறோம்...

அருண் ஜெட்லி...

மிகுந்த எதிர்பார்ப்புகளுக்கிடையே நரேந்திரமோடி அரசின் முதல் பட்ஜெட் தாக்கலாகி உள்ளது. கடந்த 50 ஆண்டு காலம் நிலவிய சிக்கலான பொருளாதார நிலையிலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டு மாறுபட்ட ஒரு நிலையை, குறுகிய காலத்தில், எளிதில் எட்டிவிட முடியாது என்பதை நன்கு உணர்ந்த நிதி அமைச்சர் அருண் ஜெட்லி, தமது பட்ஜெட் உரையின் துவக்கத்திலேயே, "எனக்கு முன் இருந்தவர்கள் மிகுந்த எதிர்பார்ப்புடன் சில இலக்குகளை நிர்ணயித்து வரி விதிப்புகளைச் செய்துள்ளனர்; நான் அந்த நிலையிலிருந்து உடனடியாக மாறிச் செல்ல முடியாதென்பதால், அவர்கள் நிர்ணயித்த இலக்கையே குறியாக கொண்டு, இயன்ற அளவுக்கு பொருளாதாரத்தைச் சீரமைக்கும் வகையில் இந்த பட்ஜெட்டை தாக்கல் செய்கிறேன்" என்று குறிப்பிட்டார்.

விவசாயத்திற்கு முக்கியத்துவம்....

நீர்ப்பாசனம் பெருக்கிட ஆயிரம் கோடி...

குறுகிய கால ஊரக மறு சுழற்சி நிதி திட்டத்துக்கு நிதி ஒதுக்கீடு.

கிராமப்புற தொழில் முனைவோர் மேம்பாட்டுக்கு ரூ.100 கோடி ஒதுக்கீடு.

ரூ.8 லட்சம் கோடி விவசாயக் கடன் வழங்க இலக்கு

கங்கை நதியை தூய்மைப்படுத்தி, மேம்படுத்த ரூ.2037 கோடி நிதி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ளது.

கிராமப்புற சாலை மேம்பாட்டுக்கு ரூ.14,389 கோடி பிரதான் மந்திரி கிராம் சடக் யோஜனா திட்டத்தின் கீழ் ஒதுக்கப்படும்.

இயற்கை விவசாயத்தை மேம்படுத்த ரூ.100 கோடி ஒதுக்கப்படும்.

விவசாயிகளுக்கு 7% வட்டி விகிதத்தில் கடன் வழங்கப்படும். விவசாய கடன்களை சரியாக திரும்ப செலுத்தும் விவசாயிகளுக்கு 3% ஊக்கத் தொகை வழங்கப்படும்.

நடப்பு நிதியாண்டில் விவசாய கடனாக ரூ.8 லட்சம் கோடி வழங்க இலக்கு நிர்ணயம் செய்யப்பட்டுள்ளது.

வேளாண் துறையில், 4% வளர்ச்சியை எட்ட நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படும்.

விவசாயத்தில் புதிய யுக்திகளை அறிமுகப்படுத்த அசாம், ஜார்கண்ட் மாநிலங்களில் சிறப்பு மையம் அமைக்கப்படும்.

நிலமில்லாத 5 லட்சம் விவசாயிகளுக்கு 'நபார்ட்' வங்கி மூலம் நிதியுதவி வழங்க பரிந்துரை.

கிராமங்களில் மின்சார வசதியை மேம்படுத்த ரூ.500 கோடி நிதி ஒதுக்கீடு.

கிராமப்புறங்களில் சுகாதார சேவையை மேம்படுத்த, நவீனமயமாக்கப்பட்ட 15 மாதிரி கிராம சுகாதார மையங்கள் நிறுவப்படும்.

விவசாய சேமிப்பு கட்டமைப்புகளை மேம்படுத்த ரூ. 5000 கோடி ஒதுக்கீடு.

தெலுங்கானாவில் தோட்டக்கலை பல்கலைக்கழகம் அமைக்கப்படும். ஆந்திரம் மற்றும் ராஜஸ்தான் மாநிலங்களில் வேளாண் பல்கலைக்கழகங்கள் நிறுவப்படும்.

இயற்க்கை தான் மனித வாழ்வின் ஆதாரம்... விவசாயம் தான் நம் நாட்டின் முதுகெழும்பு என்பதை உணர்த்தும் நிதிநிலை அறிக்கைக்கு மீண்டும் பாராட்டுக்களை தெரிவித்துக் கொள்கிறோம்...


விவேகானந்தர் கண்ட விவசாயம்

Written By DevendraKural on Monday, 23 June 2014 | 02:35


Former1அந்தோ! நாட்டிலுள்ள ஏழைகளைப் பற்றி நினைக்க யாருமில்லையே! அவர்களே நாட்டின் முதுகெலும்பு! அவர்களின் தொழிலால்தான் உணவு கிடைக்கிறது. தெருவைச் சுத்தம் செய்பவர்களும் கூலியாட்களும் ஒரு நாள் பணியை நிறுத்தினால் நகரமே கதிகலங்கிவிடும். ஆனால் அவர்களுக்காக இரங்குபவர்கள் இல்லை. துன்பத்தில் ஆறுதல் கூற யாருமில்லை!
குடிசைகளில் வாழ்கிற மக்களுக்காக இப்படிக் கதறியவர் ஒரு சோஷலிஸ்டோ, கம்யூனிஸ்டோ, தேசத் தலைவரோ அல்ல.
இவ்வாறு உருகிய அவர் தலைசிறந்த சிந்தனையாளரான சுவாமி விவேகானந்தர். ஏழைகளுக்காக அழுத முதல் தீர்க்கதரிசி அவர். அவர் ஏன் அழ வேண்டும்?
பிறர் துயரம் கண்டு அவரது இதயம் இளகிக் கரைந்ததால்! மனிதநேயத்தால்! ஆனால், மனிதநேயத்தை மீறிய காரணமும் ஒன்று இருந்தது. அது – அவர் ஒரு தீர்க்கதரிசி என்பதால்.
அவர் கடவுளை மட்டும் கண்ட தீர்க்கதரிசி அல்ல; பாரத நாட்டையும் ஒருங்கே கண்ட தீர்க்கதரிசி. அப்படி, அவர் பாரதத்தைப் பற்றிக் கண்ட தீர்க்கதரிசனம்தான் என்ன?
சுருக்கமாகக் கூறுவதானால், குடிசைவாழ் சாதாரண மக்களின் ஏற்றத்தில்தான் இந்தியாவின் முன்னேற்றம் அடங்கியுள்ளது என்ற மகத்தான உண்மைதான் அது.
இந்தியா குடிசைகளில் வாழ்கிறது! அதை மறந்துவிடாதீர்கள். அவர்களின் நிலைமையைப் பொருத்துத் தான் நமது நாட்டின் தலைவிதி அமையும் என்றார் அவர்.
குடிசைவாழ் மக்களைப் புறக்கணித்தது இந்தியாவின் வீழ்ச்சிக்கான காரணங்களுள் ஒன்று என்பதை அவர் தமது ஆழ்ந்த சிந்தனையாற்றலின் வாயிலாக உணர்ந்திருந்தார்.
பாமர மக்களின் நிலைமையை முன்னேற்ற முடியுமா? அவர்கள் தாங்கள் மனிதர்கள் என்பதையே மறந்து கிடக்கிறார்கள்; தங்கள் தனித்துவத்தையே இழந்துள்ளார்கள். பணமுள்ள ஒவ்வொருவனும் அவன் இந்துவோ, முஸ்லிமோ, கிறிஸ்தவனோ – அவர்களைத் தங்கள் காலின் கீழிட்டு மிதிக்கிறான்.
அவர்களின் ஆன்மிகத்தை அழிக்காமல், அவர்கள் இழந்த தனித்துவத்தை மீட்டுத் தர உங்களால் இயலுமா? என்று கேட்கிறார் சுவாமிஜி.
இயலும் என்று பதிலும் கூறி அதற்கான வழியாக, முதலில் அவர்களுக்குக் கல்வி தர வேண்டும் என்றார்.
தொழிற்கல்வி:
கல்வி என்றதும் பள்ளிகளும் கல்லூரிகளும் புத்தகங்களும் நினைவில் எழுவது இயல்பே. ஆனால் சுவாமிஜியைப் பொருத்த வரை ஆங்கிலேயன் அறிமுகம் செய்த இன்றைய கல்வி கல்வியே அல்ல.
வெறும் புத்தகப் படிப்பால் எந்தப் பயனுமில்லை. சிறந்த குணத்தை உருவாக்குகிற, மன வலிமையை வளர்க்கிற, அறிவை விரியச் செய்கிற, ஒருவனை  தன் கால்களில் நிற்கச் செய்கிற கல்வியே தேவை என்கிறார் சுவாமிஜி.
சுருக்கமாக, ஆன்மிகப் பின்னணியில், அதாவது ஒழுக்க வாழ்க்கை, மன வலிமை ஆகியவற்றின் பின்னணியில் தரப்படுகின்ற தொழிற் கல்வியையே விவேகானந்தர் கல்வியாகக் கருதினார் எனலாம்.
பல தொழில்கள் நிறைந்த நமது நாட்டிற்கு ஏற்ற தொழிலாக, நாட்டின் முக்கியத் தொழிலாக விவசாயத்தைக் கருதினார் விவேகானந்தர்.
விவசாயம் : அன்றும் இன்றும்
Former3ஆங்கிலேயர்கள் நம்மை ஆண்ட காலத்தில் விவசாயம் மிகவும் பின்னடைந்திருந்தது. இந்தியா விவசாய நாடு. விவசாயத்தை ஊக்குவித்து வளர்க்காவிட்டால் இந்தியாவில் பொருளாதார முன்னேற்றம் ஏற்படாது என்பதை ஆங்கிலேயர்கள் ஆரம்பத்தில் உணர்ந்திருக்கவில்லை. உணர்ந்ததும் செயல்படத் தொடங்கினர். விவசாயத்தை வளர்த்தார்கள். ஆனால் ஒருதலைப்பட்சமாக வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்து, அரசுக்கு லாபம் தரக்கூடிய பருத்தி, எண்ணெய் வித்துக்கள், சணல், அவுரி போன்றவற்றை விவசாயம் செய்யுமாறு அனைவரையும் வற்புறுத்தினார்கள். மறுத்த விவசாயிகளைக் கட்டாயப்படுத்தினார்கள். சாதாரண விவசாயிகள் உணவு வகைகளைப் பயிரிட ஆங்கிலேயர் அனுமதி மறுத்தனர்; தாங்களும் அதில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. விளைவு?
அனைத்திற்கும் ஆங்கிலேயர்களை நம்பி வாழ்கின்ற நிலைமையில் இருந்த சாதாரண மக்கள் கதியற்றுப் போனார்கள்.
பஞ்சம் என்பது இன்று நமது நாட்டில் பழகிப் போன அன்றாடக் காட்சியாகிவிட்டது. ஒரு சாபமாகவே நம்மைப் பிடித்துள்ளது. இப்படி அடிக்கடி பஞ்சம் தலைவிரித்தாடுகின்ற வேறு ஏதாவது நாட்டைக் காண முடியுமா? முடியாது என மனம் வருந்துகிறார் விவேகானந்தர்.
அன்று ஆங்கிலேயர்கள் நம்மை ஆண்டனர். இன்று? நம்மை நாமே ஆள்கிறோம். ஆனால் இன்று பெரிதாக நிலைமை மாறிவிட்டதா என்ன!
அன்று பஞ்சத்தால் மடிந்தனர். இன்று அதைவிடக் கொடுமையாகத் தற்கொலை செய்து கொள்கின்றனர்.
எனவே விவேகானந்தரின் கருத்துகள் அன்று போல், ஏன் அன்றைவிட அதிகமாக இன்றைய காலத்திற்கு ஏற்றனவாக உள்ளன. விவசாயம் பற்றிய அவரது கருத்தைக் காண்போம்.
இந்தியாவின் முதுகெலும்புவிவசாயம்
Former4இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு. இதை நாம் மறக்கக் கூடாது. இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியும் முன்னேற்றமும் மிகப் பேரளவிற்கு விவசாயத்தையே சார்ந்துள்ளது. எனவே விவசாயம் ஒரு தொழிலாக ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் அதற்கு அரசாங்க அளவிலும் சரி, தனிமனித அளவிலும் சரி தயக்கமே காணப்படுகிறது. விவேகானந்தர் கூறுகிறார்:
கிராமவாசி ஒருவன் இரண்டு ஆங்கில நூல்களைப் படித்துவிட்டால் போதும், நகரத்திற்கு ஓடுகிறான். கிராமத்தில் அவனுக்கு எவ்வளவோ நிலம் இருக்கும். ஆனால் அவனுக்கு அது போதாது. பட்டணத்தில் வேலை செய்து அவன் வசதிகளை அனுபவிக்கத் துடிக்கிறான். இதனால்தான் மற்ற இனங்களைப் போல இந்துக்கள் முன்னேறவில்லை.
நிலைமை இப்படியே தொடர்ந்தால் மிகக் குறுகிய காலத்தில் நமது நாடு அதோகதியில் ஆழ்ந்துவிடும். இதற்கெல்லாம் முக்கிய காரணம் இங்கே தானிய விளைச்சல் போதவில்லை.
விவசாயத்தைத் தொழிலாகத் தேர்ந்தெடுப்பது நல்லது என்று நான் கருதுகிறேன். ஆனால் இதை யாரிடமாவது சொன்னால், நான் படித்தவன், நானா விவசாயம் செய்வது? நாட்டிலுள்ள ஒவ்வொருவனும் விவசாயி ஆவதா? ஏற்கனவே நாடு முழுவதும் விவசாயிகள் நிறைந்துள்ளனர். அதனால்தான் நாடே இப்படி சீர்குலைந்து கிடக்கிறது என்கிறான்.
ஆனால் இது ஒருபோதும் உண்மையல்ல…. ஜனக மன்னர் ஒரு கையால் ஏர் உழுதுகொண்டு மறுகையால் வேதங்களைப் படிப்பது பற்றி மகாபாரதத்தில் வருகிறது. பண்டைய நமது முனிவர்கள் விவசாயிகளாக இருந்தார்கள்.
விவசாயம் ஒரு விஞ்ஞானம்
Former2இங்கே விவேகானந்தர் காட்டுகின்ற உதாரணம் ஆழ்ந்து சிந்திக்கத்தக்கது. விவசாயம் செய்பவர் சாதாரண மனிதர் அல்லர். ஒரு மன்னர், ஜனகர். அவர் எப்படி அதில் ஈடுபட்டார்?
ஒரு கையால் ஏர் உழுதுகொண்டே மறுகையால் வேதங்களைப் படித்தபடி! இதிலிருந்து நாம் புரிந்து கொள்வது என்ன? வேதங்கள் அறிவுக் களஞ்சியங்கள். வேதங்களைப் படித்தபடி ஏர் உழுதார் எனில், அறிவுபூர்வமாக விவசாயத்தில் ஈடுபட்டார்.
இதைப் பற்றி சுவாமிஜி கூறுகிறார்:
விவசாயம் என்னும் போது இன்றைய நம் விவசாயிகள் செய்வது போன்ற பாமரத்தனமான விவசாயத் தொழிலை நான் கூறவில்லை. அமெரிக்காவைப் பாருங்கள். விவசாயம் ஒன்றைப் பெருக்கியதன் மூலமே அவர்கள் எவ்வளவு முன்னேறிவிட்டார்கள். அதுபோல் நாமும் விவசாயத்தை ஒரு விஞ்ஞானமாகக் கற்க வேண்டும். விஞ்ஞான அடிப்படையில் அதனை வளர்க்க வேண்டும்.
கிராமங்களில் வாழ்வதால் ஆயுள் அதிகரிக்கிறது. நோய்நொடிகள் அங்கு மிகவும் குறைவு. படித்தவர்கள் சென்று கிராமங்களில் வசிக்கத் தொடங்கினால் கிராமங்கள் முன்னேற வாய்ப்பு உண்டு. அங்கே விஞ்ஞான முறைப்படி விவசாயம் செய்யப்படுமானால் விளைச்சல் பெருகும். இவ்வாறு விவசாயிகளுக்கு விழிப்புணர்வு ஊட்ட முடியும். அவர்களின் அறிவுத்திறன் பெருகும். அவர்கள் நல்லவற்றைக் கற்றுக்கொள்வார்கள்.
கிராமங்களுக்குப் போய் விவசாயத்தை மேற்கொண்டு, கிராமத்தினருடன் வாழ்ந்து, அவர்களை உங்கள் உறவினர் போல் கருதி, நட்புணர்ச்சியுடன் கலந்து பழகிப் பாருங்கள். அவர்கள் உங்களுக்காகத் தங்கள் உயிரையும் தரத் தயாராக இருப்பதைக் காண்பீர்கள்.
இன்று நாம் முக்கியமாகச் செய்ய வேண்டியது என்ன? பாமரர்களுக்கும் கல்வி அளிப்பது, தாழ்ந்த ஜாதியினருக்கும் மிகவுயர்ந்த உண்மைகளைப் போதிப்பது, அவர்களிடம் அன்பும் இரக்கமும் காட்டுவது. கதைகள், உவமைகள் போன்றவை மூலம் அவர்களுக்குக் கல்வியளிக்க வேண்டும். இதை நாடு தழுவிய அளவில் ஒரு தேசிய இயக்கமாகச் செய்தோமானால் மற்ற வழிகளில் ஆயிரம் வருடங்களில் பெறுவதைவிட நூறு மடங்கு பலனைப் பத்து ஆண்டுகளிலேயே நாம் சாதிக்கலாம்.
புதிய பாரதம் தோன்றும்
Former5இப்படியெல்லாம் நடைபெறுவது சாத்தியமா? இப்படித்தான் நடக்கும் என ஆணித்தரமாகக் கூறுகிறார் சுவாமிஜி.
என் வார்த்தைகளைக் குறித்துக் கொள்ளுங்கள் – உழைப்பாளர்களின் எழுச்சி முதலில் ரஷ்யாவில் உண்டாகும். பின் சீனாவில் தோன்றும். அதன் பிறகு இந்தியாவில் எழும். புதிய உலகை உருவாக்குவதில் அந்த இந்தியா மிக முக்கியப் பங்கு வகிக்கும்.
விவேகானந்தருடைய இந்தத் தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளை வரலாறு நிரூபித்ததும், நிரூபித்து வருவதும் உண்மையே அல்லவா!
இந்தப் புதிய இந்தியா எங்கிருந்து எழும்?
கலப்பை ஏந்திய விவசாயிகளின் குடிசைகளிலிருந்து, மீனவர்களின், அருந்ததியர்களின், தோட்டிகளின் குடிசைகளிலிருந்து, மளிகைக்கடைகளிலிருந்து, பலகாரக் கடையின் அடுப்புக்கு அருகிலிருந்து, தொழிற்சாலைகளிலிருந்து,  கடைகளிலிருந்து, சந்தைகளிலிருந்து என்று செல்கிறது,  விவேகானந்தரின் சிந்தனை.பணக்காரர்களிடமிருந்து, ஆள்பவர்களிடமிருந்து வரும் என்று அவர் ஏன் கூறவில்லை?
ஏனெனில் இந்தியாவைப் புரிந்து கொண்டவர் அவர். இந்திய வரலாற்றை அறிந்தவர் அவர். இந்தியாவின் போக்கை உணர்ந்திருந்தவர் அவர். இதனுடன் உலக வரலாறு, சமூக இயல், பொருளாதாரம் ஆகிய துறைகளில் அவருக்கு அசாத்திய அறிவு இருந்தது. முக்கியமாக, தீர்க்க தரிசனம் படைத்தவர் அவர். இவற்றின் மூலம் அவர் புரிந்து கொண்டது என்ன?
மனித சமுதாயம் வரிசையாக புரோகிதர் (பிராமணர்), மன்னர் (க்ஷத்திரியர்), வியாபாரி (வைசியர்), உழைப்பாளர் (சூத்திரர்) என்ற நான்கு பிரிவினரால் ஆளப்பட்டு வருகிறது என்பதைக் கண்டார் சுவாமிஜி. வேதகாலத்தில் சக்தி முழுதும் புரோகிதர்களின் கையில் இருந்தது. புத்த மதத்தின் வளர்ச்சியுடன் புரோகிதர்களின் ஆதிக்கம் ஒழிந்தது. தொடர்ந்து மன்னர்களின் ஆதிக்கம் ஓங்கியது. வியாபாரத்திற்காக வந்த ஆங்கிலேயரின் ஆதிக்கம் வைசிய ஆதிக்கம்.
இந்தச் சுழற்சி முறையின்படி, இனி வருவது உழைப்பாளர்களின், பாமரர்களின், சாதாரண மனிதர்களின் ஆதிக்கம். முதல் மூன்று காலங்களும் கடந்துவிட்டன. இப்போது கடைசிக் காலம் வந்துள்ளது. அவர்கள் அதைப் பெற்றேயாக வேண்டும். அதை யாரும் தடுக்க முடியாது என்று சுட்டிக் காட்டுகிறார் விவேகானந்தர்.
உழைக்கும் வர்க்கத்தினரின் இந்த எழுச்சி உலகின் பல நாடுகளிலும் தோன்றிவிட்டது. எனவே அந்த நாடுகள் விரைந்து முன்னேறுகின்றன. இந்தியாவிலும் அந்த முன்னேற்றம் வர வேண்டுமானால் ஏழைகளும், உழைப்பாளிகளும் முன்னேறியே ஆக வேண்டும். இந்த முன்னேற்றத்தில் விவசாயம் ஒரு முக்கியப் பங்கு வகிக்கும்.
அப்படி விழித்தெழுந்து வளர்ச்சி கண்ட பாரதத்தின் காட்சியை விவேகானந்தர் இவ்வாறு வர்ணிக்கிறார்:
இதுவரை இல்லாத அளவிற்குப் பெரும் சிறப்புடன் இந்தியா உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. பெருமை பொருந்தியதாக, யாராலும் வெல்லப்பட முடியாததாக, ஒரு முழுமை பெற்ற இந்தியா எழுவதை என் மனக்கண்ணில் நான் காண்கிறேன்.

by சுவாமி ஆசுதோஷானந்தர் 

பிரபாகரன் மீண்டும் எப்போது வருவார்?

Written By DevendraKural on Sunday, 22 June 2014 | 07:39

thalaivar‘பிரபாகரன் மீண்டும் எப்போது வருவார்?’இது தமிழர்களிடம் மட்டுமே தொக்கி நின்ற கேள்வி. இப்போது, இலங்கையின் முஸ்லீம் மக்கள் மத்தியிலும் பரவியுள்ளது.
‘பிரபாகரன் இருந்திருந்தால், எங்களுக்கு இந்த நிலை வந்திருக்காது’ என்று கண்ணீர் விட்டு அழுதார் ஒரு முஸ்லீம் பெண். ‘எங்கள் சமூகத்தில், ஒரு பிரபாகரன் உருவாகவேண்டும்’ என்று அங்கலாய்த்தார் ஒரு முஸ்லீம் பெரியவர். இது அடையாளங்கள் மட்டுமே. பெரும்பாலான முஸ்லீம் மக்கள் தங்களுக்கான பிரபாகரனைத் தேட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.
சிங்கள மக்கள் போலவே, இன முரண்பாட்டை அரசியலுக்கான தேவையாக இஸ்லாமியத் தலைவர்களும் மேற்கொண்டிருந்த காரணத்தால், தமிழ் மக்களுடைய விடுதலைப் போராட்டத்தின் தேவையை இஸ்லாமிய மக்களால் உணர முடியாமல் போய்விட்டது. விடுதலைப் போராட்டத்தினைத் தோற்கடிப்பதற்கான பெரும் பங்கும் அவர்களால் சிங்களப் படைகளுக்கு வழங்கப்பட்டது. தமிழ் மக்கள் மீது சிங்கள இனத்தால் மேற்கொள்ளப்பட்ட இன ஒடுக்கல் வன்முறைகளையும், பேரழிவுகளையும், படுகொலைகளையும், போர்க் குற்றங்களையும் அவர்கள் கண்டுகொள்ளத் தவறியதன் பலனைக் காலம் கடந்து உணர்ந்து கொள்கின்றார்கள்.
சிங்கள இனவாதம் கட்டற்ற மூர்க்கத்தனத்தை அடைந்துவிட்ட காலத்தில், முஸ்லீம் மக்கள் பிரபாகரனைத் தேடுகின்றார்கள். தேடியேதான் ஆகவேண்டும் என்ற கட்டாயம் அவர்களது இயல்புகளை மீறி உருவாக்கப்பட்டு விட்டது. சிங்கள இனவாதம் என்பது, வெறுமனே தமிழர்கள்மீதான குரோதத்தின் வெளிப்பாடல்ல. மாறாக, வரலாற்று நம்பிக்கையின் தொடர்ச்சி அது. பௌத்த – சிங்கள மக்களுக்காக புத்தரால் வழங்கப்பட்ட தேசமாக பிக்குக்களால் புனையப்பட்ட ‘மகாவம்சம்’ குறித்த அதீத நம்பிக்கை. இலங்கைத் தீவின் நிலங்களும், வளங்களும், கடல்களும், மலைகளும் என அத்தனையும் தங்களுக்கு மட்டுமே ஆனதாக அவர்கள் இப்போதும் தீவிரமாக நம்புகின்றார்கள்.
சிங்கள மக்களிடம் விதைக்கப்பட்ட இந்த நம்பிக்கையில் தளர்வு ஏற்படாத வரையில், அவர்களிடம் நோயாகக் காவப்பட்டுவரும் இனக் குரோதங்கள் முடிவுக்கு வந்துவிடப் போவதில்லை. அதற்கு, தமிழர், முஸ்லீம், பறங்கியர் என்ற எந்தப் பேதமும் இருக்கப் போவதில்லை. அவர்களுக்கேயான, நிலத்தையும், வளத்தையும், கடலையும், மலைகளையும் அவர்கள் யாருடனும் பங்கு போடத் தயாராக இல்லை. அதை, அவர்கள் சகித்துக் கொள்ளப் போவதில்லை. அதன் வெளிப்பாடே தமிழர்கள் மீதான யுத்தம். அதன் தொடர்ச்சியே முஸ்லீம்கள் மீதான தாக்குதல்கள்.
தமிழர்கள் அழிக்கப்பட்டு விட்டார்கள். அவர்களது வாழ் நிலங்கள் கட்டற்ற முறையில் அபகரிக்கப்பட்டு வருகின்றது. தமிழ் மக்கள் முற்றாகவே சிங்கள இராணுவத்தின் சுற்றிவழைப்புக்களுக்குட்படுத்தப்பட்டுள்ளதால், அவர்கள் மீதான குரோதங்கள் தேவையற்ற நிலையில், சிங்கள இனவாதத்தின் இலக்கு முஸ்லீம் மக்களை நோக்கித் திருப்பப்பட்டுள்ளது. மகாவம்ச வெறியுட்டலின்படி, சிங்கள மக்களுக்கே உரிய வளத்தின் ஒரு பகுதியை முஸ்லீம் மக்கள் கையகப்படுத்தியுள்ளார்கள். வர்த்தகத்திலும் அவர்களது கைகள் மேலோங்கி வருகின்றது. அதை விடவும் முக்கியமாக, சிங்கள இனவாதத்தை, முஸ்லீம் மக்களது மனித வளப் பெருக்கமும் சிங்கள இனவாத்திற்கு  மிகப் பெரும் அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
தமிழ் மக்கள் மீதான சிங்கள இனவாத்தித்தின் தாக்கத்தால், தமிழர்களில் அரைப் பங்கினர் புலம்பெயர்ந்து விட்டார்கள். அது, இப்போதும் தொடர்கின்றது. அத்துடன், பொருளாதார நெருக்கடிக்குள் தள்ளப்பட்டுள்ள தமிழ் மக்கள் தீவிரமான குடும்பக் கட்டுப்பாட்டையும் மேற்கொண்டு வருகின்றனர். அல்லது, அவ்வாறு நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டுள்ளனர். இதற்கு நேர் மாறாக, சிங்கள மக்களிடம் இனப்பெருக்கத்திற்கான ஊக்குவிப்பு மேற்கொள்ளப்படுகின்றது. நான்காவது பிள்ளைக்கு ஒரு இலட்சம் ரூபாய் சன்மானம் என்ற சிங்கள அரசின் அறிவிப்பு சிங்களப் படைகளுக்கு மட்டுமானதல்ல, அதற்கும் மேலாக, தமது பெரும்பான்மையை உறுதி செய்யும் சிங்கள இலக்கின் ஒரு வடிவமே அது.
பெருகிவரும் சிங்ள மக்கள் தொகைக்கு வேண்டிய நிலமும், வளமும் பெருகப்போவதில்லை. எனவே, வெறியூட்டலுக்குள்ளாக்கப்பட்ட சிங்கள இனம், தமது அதிகரித்துவரும் தேவைகளுக்காக, தொடர்ந்தும் அங்கு வாழும் தமிழ், முஸ்லிம் மக்கள்மீது தங்களது பலத்தைப் பிரயோகித்து, தங்களுக்குத் தேவையானவற்றை அபகரிக்கவே போகின்றார்கள். அதுவே, இப்போது தமிழர் தாயகத்தில் நிகழ்ந்து வருகின்றது. அதுவே, இஸ்லாமிய தமிழர்கள்மீதும் நிகழ்த்தப்பட்டு வருகின்றது.

- சுவிசிலிருந்து கதிரவன்

இந்தியாவும் பிரித்தானியாவும் புலிகள் மீதான தடையை நீக்க தயாராகி வருகின்றன

Written By DevendraKural on Wednesday, 18 June 2014 | 13:53



இந்தியாவும் பிரித்தானியாவும் புலிகள் மீதான தடையை நீக்க தயாராகி வருகின்றன


உலகில் பல நாடுகளில் தற்போது பயங்கரவாத இயக்கமாக தடை செய்யப்பட்டுள்ள தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தின் தடையை நீக்குவது குறித்து இந்தியாவும் பிரித்தானியாவும் ஆராய்ந்து வருவதாக தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன.

இந்தியாவில் அண்மையில் பதவியேற்ற பிரதமரான நரேந்திர மோடி விடுதலைப் புலிகளின் தடை தொடர்பில் ஆராய கடந்த வெள்ளிக்கிழமை விசேட குழுவொன்றை நியமித்தமை இதன் முதல் கட்ட நடவடிக்கை எனக் கூறப்படுகிறது.

1991 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவின் முன்னாள் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி கொலை செய்யப்பட்டமை தொடர்பில் காங்கிரஸ் அரசாங்கம் விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பை கடந்த 20 வருடங்களுக்கு மேலாக தடை செய்யப்பட்ட அமைப்பாக அறிவித்து வந்துள்ளது.

இந்த கொலையுடன் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு சந்தேக நபரை தவிர ஏனைய அனைவரும் நீண்டகாலமாக சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளமை மற்றும் விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பு செயற்படாத மட்டத்தில் இருப்பது ஆகிய காரணங்களினால் அந்த அமைப்பின் தடையை நீக்குவது தொடர்பில் இந்திய அரசாங்கம் தற்போது ஆராய்ந்து வருவதாக கூறப்படுகிறது.

ராஜீவ் காந்தியின் கொலையுடன் தொடர்புடைய பிரதான சந்தேக நபர்களில் ஒருவரான கே.பி என்ற குமரன் பத்மநாதன் இலங்கை அரசின் பாதுகாப்புடன் வாழ்ந்து வருகிறார்.

ராஜீவ் காந்தி கொலை தொடர்பில் கே.பியிடம் விசாரணை நடத்த அவரை தம்மிடம் ஒப்படைக்குமாறு இந்தியா தொடர்ந்தும் கோரி வந்ததுடன், இலங்கை அரசாங்கம் அதனை கவனத்தில் எடுத்து கொள்ளவில்லை.

இப்படியான சூழ்நிலையில், விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான தடையை நீக்குவது குறித்து இந்தியா தீர்மானிக்க உள்ளதாக தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

ஆட்சியில் இருந்து அண்மையில் அகற்றப்பட்ட இந்திய காங்கிரஸ் கட்சியின் அரசாங்கம் இலங்கை சம்பந்தமாக தளர்வான போக்கை கடைபிடித்து வந்த நிலையில், இந்தியாவின் புதிய அரசாங்கம் இதற்கு முற்றிலும் மாறான கொள்கை நோக்கி நகர்ந்து வருகிறது.

இந்தியாவை ஸ்திரமற்ற நிலைமைக்கு கொண்டு செல்லக் கூடிய பாகிஸ்தானின் முஸ்லிம் அடிப்படைவாத குழுக்கள் இலங்கையில் எந்த தடையுமின்றி செயற்படுவது குறித்து இந்தியா கூடிய அவதானத்தை செலுத்தி வருகிறது.

அதேவேளை விடுதலைப் புலிகள் தொடர்பில் இதேபோன்ற நிலைமை பிரித்தானியாவிலும் ஏற்பட்டு வருகிறது.

விடுதலைப் புலிகளுக்கு பிரித்தானியாவில் விதிக்கப்பட்டுள்ள தடையை நீக்குமாறு கோரி பல அமைப்புகளும் தனி நபர்களும் நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தாக்கல் செய்துள்ளனர்.

நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ள இந்த வழக்குகள் தொடர்பான பிரித்தானிய உள்துறை அமைச்சின் நிலைப்பாடு என்ன என பிரித்தானிய நீதிமன்றம் அந்நாட்டு அரசாங்கத்திடம் கேட்டுள்ளது.

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் தற்போது முற்றாக பயங்கரவாத செயற்பாடுகளில் இருந்து விலகியுள்ள பின்னணியில், அந்த அமைப்பின் மீதான தடையை நீக்குவதன் மூலம் இலங்கை அரசாங்கத்திற்கு மிகப் பெரிய செய்தி ஒன்றை அனுப்புவது தொடர்பில் பிரித்தானிய அரசாங்கம் ஆராய்ந்து வருவதாக பேசப்படுகிறது.

பிரித்தானிய அரசாங்கத்தின் இந்த தீர்மானமானது அடுத்த வருடம் நடைபெறவுள்ள பிரித்தானிய பொதுத் தேர்தலில் முக்கிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என தெரியவருகிறது.


புரட்சியாளர்கள் புதைக்கப்படுவதில்லை விதைக்கப்படுகிறார்கள்

Written By DevendraKural on Sunday, 15 June 2014 | 08:13



“புரட்சியாளர்கள் புதைக்கப்படுவதில்லை விதைக்கப்படுகிறார்கள்” என்ற உண்மையான வரிகளுக்கு சொந்தக்காரரான சே குவேரா இன்றும் மக்கள் மனதில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும், கியூபா வரலாற்றில் பொன்னெழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்ட மாவீரன்.
1928ம் ஆண்டு யூன் மாதம் 14ம் திகதி ஆஜர்ண்டினாவில் பிறந்த இவர், இன்று உலகில், ஆங்காங்கே உருவாகும் புரட்சியாளர்களுக்கு சிம்மாசனமாய் வீற்றிருப்பவர்.
சிறுவயதில் இருந்தே கவிதைகள் எழுதுவது, நூல்கள் வாசிப்பது என பல்வேறு ஆர்வங்களை கொண்டிருந்த இவர், 1948ம் ஆண்டு மருத்துவ படிப்புக்காக புவனஸ் அயர்ஸ் பல்கழைக்கழகத்தில் சேர்ந்தார்.
ஆனால், அதனை மேற்கொண்டு தொடராமல் 1951ம் ஆண்டு தென் அமெரிக்கா முழுவதும் தனது நண்பருடன் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டார், சேவின் வாழ்க்கையை புரட்டிப் போட்ட பயணம் அது.
தென் அமெரிக்கா கண்டம் முழுவதும் மக்களின் ஏழ்மை, பிணி, அறியாமை, அடக்குமுறை, வாக்குரிமை பறிப்பு போன்றவற்றில் மூழ்கி கிடந்தன.
லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகளில் சமூக, பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் அனைத்திற்கும், வோஷிங்டனும் அதன் முதலாளித்துவமும் மட்டுமே காரணம் எனக் கண்டறிந்தார்.
பின்னர் 1953ம் ஆண்டு பொலிவியா, பெரு, ஈக்குவடோர், பனாமா போன்ற நாடுகளுக்கு சுற்றுப் பயணம் மேற்கொண்ட அவர், அங்கிருந்த குவாதமாலா என்ற பகுதியில் அமெரிக்கர்களின் ஆதிக்கம் மேலோங்கியிருப்பதை கண்டு தீவிரமாக செயல்பட்டார்.
ஆனால் இவரது திட்டம் தகர்த்தெறியப்பட்டு கியூபா நாட்டிற்கு நாடு கடத்தப்பட்டார். அங்கு இவரது எண்ணங்களால் நிக்கோ லோபஸ் எனும் கியூபா போரராளி ஒருவர் வசீகரிக்கப்பட்டார்.
அப்போது கியூபாவில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த கொடுங்கோல் ஆட்சியை முடிவுக்கு கொண்டு வர சே குவேரா கியூபா புரட்சியில் பங்கெடுத்தால் போராட்டத்துக்கு ஒரு புது வடிவம் கிடைக்கும் என்று நம்பினார்.
இந்த இரண்டு மகத்தான சக்திகள் இணைந்து கியூபாவின் வளர்ச்சிக்கு அஸ்திவாரம் போட்டனர். தனக்கு முற்றிலும் தொடர்பற்ற மற்றொரு தேசத்தில், அம்மக்களின் விடுதலைக்காகத் தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து ஆயுதம் எடுப்பதென்பது, உலக வரலாற்றில் எப்போதும் நிகழ்ந்திராத ஒன்று.
இதனால் தான் சே குவேரா மனிதருள் மாமனிதராக அடையாளம் காணப்பட்டார்.
பல திட்டங்கள் தீட்டப்பட்டு, கியூபாவை வென்று தனது வீரத்தை வெளிச்சம் போட்டு காட்டினார். இதனைத் தொடர்ந்து கியூபாவில் தேசிய வங்கியின் அதிபராகவும், விவசாயத் துறைத் தலைவராக நியமக்கப்பட்ட இவர், தன்னை ஒரு சாதாரணக் குடிமகனாகவே அடையாளம் காட்டிக் கொண்டார்.
ஆனால், சில காலங்களுக்கு பிறகு, கியூபாவில் நிகழ்ந்த சில மாற்றங்கள் இவரது வாழ்க்கையை புரட்டிப் போட்டதால், அந்நாட்டில் தனக்கு கொடுக்கப்பட்ட பதவிகளை துறந்து பொலிவியாவிற்கு தஞ்சம் புகுந்தார்,
அங்கு சோசலிசப் போராட்ட வளர்ச்சிக்கு, தனது பங்களிப்பினை செலுத்தியதால் சிஐஏ அமைப்பின் கடுங்கோபத்திற்கு ஆளானார். இதன் பின்னர் இவரை சுற்றிவளைத்த அமெரிக்கா அவரை சுட்டுக்கொல்ல முடிவு செய்தது.
கைதியாக அகப்பட்டு நின்ற நேரத்தில் கூட மரணத்தை வரவேற்றார் சே. அப்போது காலில் குண்டடி பட்டிருந்தபோதும், தன்னை கொல்ல வந்தவனைப் பார்த்து, “ஒரு நிமிடம் பொறு நான் எழுந்து நிற்கிறேன் பிறகு என்னை சுடு என்று கூறி எழுந்து நின்றிருக்கிறார்”.
இதுவே சே குவேரா மண்ணில் உதித்த கடைசி வார்த்தைகள், வாழ் நாளெல்லாம் போராடிய மாமனிதனை நோக்கி பறந்த ஒன்பது தோட்டாக்களில், ஒரு தோட்டா அவரது இதயத்துக்குள் ஊடுருவியது.
சே.குவேரா மரணத்திற்கு பின்னரும் உலகிலுள்ள சோசலிச புரட்சி இயக்கங்களினால் மிகவும் மரியாதைக்குரியவராக கொண்டாடப்படுகிறார்.

மாண்புமிகு தமிழக முதல்வருக்கு தமமுக தலைவர் பெ ஜான் பாண்டியன் வாழ்த்து .

Written By DevendraKural on Monday, 26 May 2014 | 04:42

தமிழக மக்களின் உணர்வுக்கு மதிபளித்து ஈழத்தமிழர்களை கொன்று குவித்த சிங்கள இனவெறியன்  ராஜபக்ச கலந்து கொள்ளும் பிரதமர் பதவி ஏற்கும் நிகழ்ச்சியை புறகணித்த மாண்புமிகு தமிழக முதல்வருக்கு நன்றி தெரிவித்து மற்றும் தமிழின துரோக கூட்டத்தை தேர்தலில் படுதோல்வி அடையசெய்து வெற்றி வாகை சூடியதற்கு வாழ்த்து தெரிவித்தும் , தமிழ் இன போராளி மள்ளர் குல வேந்தன் ஜான் பாண்டியன் அவர்கள் மாண்புமிகு தமிழக முதல்வருக்கு மலர் கொத்து வழங்கி நன்றியும் தனது வாழ்த்துகளையும் தெரிவித்தார்   .

இனவெறியன் ராஜபக்ச வருகைக்கு எதிர்ப்பு:தமிழக கட்சிகள் போராட்டம்



சிறிலங்கா அதிபர் ராஜபக்சவின் வருகைக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து, தலைநகர் டெல்லி, திருப்பதி மற்றும் தமிழ்நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் கண்டன ஆர்ப்பாட்டம் நடைபெற்று வருகிறது.

டெல்லியில் பிரதமர் இல்லம் நோக்கி வைகோ தலைமையில் பேரணி மேற்கொள்ள மதிமுகவினர் முயன்றனர். அப்போது, வைகோவை தடுத்து நிறுத்தி போலீசார் கைது செய்தனர்.


முன்னதாக, எம்.பி.,கணேசமூர்த்தி உள்பட 500க்கும் மேற்பட்ட மதிமுகவினர் டெல்லி ஜந்தர் மந்தர் பகுதியில் பேரணிக்காக தயாராகினர். பேரணிக்கு போலீஸார் அனுமதி மறுத்துள்ள நிலையில், தடையை மீறி பேரணி நடக்காமல் இருக்க போலீசார் குவிக்கப்பட்டிருந்ததால் வைகோ கைது செய்யப்பட்டார்.

தமிழ்நாட்டு அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் தமிழ் அமைப்புகளின் எதிர்ப்பு காரணமாக, இலங்கை அதிபர் ராஜபக்சவின் இந்திய பயணத் திட்டத்தில் மாற்றம் செய்யப்பட்டுள்ளது, அதன்படி, தலைநகர் டெல்லி செல்வதை ராஜபக்ச தவிர்த்துள்ளார்.

அதற்குப் பதிலாக நேரடியாக ஒடிசா மாநிலத்தின் கட்டக்கிற்கு வந்துள்ளார். அங்கிருந்து தனியார் பிரத்யேக விமானத்தில் பிகாரில் உள்ள புத்த கயா செல்லும் அவர், இன்று மாலை திருப்பதி செல்கிறார். அங்கிருந்து சாலை வழியாக திருமலைக்கு செல்லும் ராஜபக்ச, இரவு மலையிலேயே தங்குகிறார். நாளை அதிகாலையில் திருப்பதி கோயிலில் சிறப்பு தரிசனம் செய்யும் அவர், காலை ஒன்பது மணிக்கு சிறப்பு விமானத்தில் கொழும்பு புறப்பட்டு செல்கிறார். 

திருப்பதியில் 144 உத்தரவு:  ராஜபக்ச வருகையை ஒட்டி திருப்பதியில் 144 தடை உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. ரேணிகுண்டாவில் இருந்து திருமலா செல்லும் வழியில் 144 தடை உத்தரவு அமல் படுத்தப்பட்டுள்ளது.

திமுகவினர் ஆர்ப்பாட்டம்: ராஜபக்சே இந்தியா வருவதை கண்டித்து திமுக உள்ளிட்ட டெசோ அமைப்பினர் கறுப்புச்சட்டை அணிந்து சென்னையில் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

நுங்கம்பாக்கம் வள்ளுவர்கோட்டத்தில் மு.க.ஸ்டாலின் தலைமையில் இந்த போராட்டம் நடைபெற்றது. இலங்கையில் தமிழர்கள் கொல்லப்பட்டது தொடர்பாக ராஜபக்சே மீது நடவடிக்கை எடுக்க அவர்கள் வலியுறுத்தினர். 


தமிழக மக்கள் முன்னேற்ற கழகம் ஆர்பாட்டம் : சிங்கள வெறியன் ராஜபக்ஸயின் இநதிய வருைகைக்கு எதர்ப்பு தெரிவித்து நெல்லை சந்திப்பு இரயில் நிலையத்தில் இரயிலை மறிக்க சென்ற நெல்லை மாநகர் மாவட்டத்தை சேர்ந்த 50 பேர் கண்மணி மாவீரன் தலைமையில் கைதுசெய்யப்பட்டு காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ளனர்

நாம் தமிழர் கட்சியினர் போராட்டம்: இதுதவிர, விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி, நாம் தமிழர் உள்ளிட்ட பல்வேறு கட்சிகளும் ராஜபக்சவின் வருகையை கண்டித்து, மாநிலத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் போராட்டம் நடத்த தயாராகி வருகின்றனர்.

சட்டப்பேரவை முன் ஆர்ப்பாட்டம்: தமிழ்நாட்டு சட்டப்பேரவை வாயிலில், புதியதமிழ்நாட்டும் மற்றும் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினர், ராஜபக்ச இந்திய வருகையை கண்டித்து கோஷங்கள் எழுப்பினர்.

செய்தி வழிமூலம் : புதியதலைமுறை தொலைக்காட்சி

தமிழன் ஒரு ஏமாளி.......

Written By DevendraKural on Sunday, 11 May 2014 | 01:22

தமிழன் ஒரு ஏமாளி



இந்த வாரம் தாரளமயமாக்கல் என்ற பெயரில் தமிழன் எப்படியெல்லாம் ஏமாற்றப்ப்ட்டு இருக்கிறான் என்பதை பார்ப்போம்
#தமிழனின் இளிச்சவாய்த்தனம்#

#உங்களுக்கெல்லாம் தெரியுமா நண்பர்களே நாம் பயன்படுத்தும் சிம் கார்டில் இருந்து, ரீசார்ச் கூப்பன் வரையில் 
தமிழ்நாட்டில் தான் அதிகவிலையில் விற்க்கிறார்கள். BSNL, AIRTEL, AIRCEL, VODOFONE, IDEA, DOCOMO இப்படி அனைத்து
#Reacharge coupens, Rate Cutter, Booster Pack என அனைத்துமே தமிழகத்தில் தான் அதிகவிலை.

எடுத்துகாட்டாக: கர்நாடகா & கேரளா போன்ற அண்டை மாநிலங்களில் 30-ரூபாயில் இருந்து Full Talk time.
ஒரு மாததிற்கு Rate Cutter 25-ரூபாயில் இருந்து ஆரம்பிகிறது தமிழ்நாட்டில் ரேட்கட்டர் ஒரு மாதத்திற்க்கு 60-ரூபாக்கு மேல் தான்.
இந்த மொள்ளாமாரி தனத்தை அனைத்து நட்வொர்க் கம்பெனிகளும் செய்கிறது.

#பாரத ஸ்டேட் பேங்க் SBI (State Bank Of India)
இதன் மாநிலம் சார்ந்த கிளைகள் அந்ததந்த மாநிலத்தின் பெயரிலேயே இருக்கிறது உதாரணம் இதோ.
#SBM (State Bank Of Mysore)
#SBH (State Bank Of Hydrabad)
#SBT (State Bank Of Tiravangore)
#SBP (State Bank Of Punjab)
ஏன் State Bank Of Tamilnadu இல்லை. 

இதில் மிகவும் கொடுமை என்னவென்றால்.
மேலே கூறிய அனைத்து மாநிலப் பெயர் கொண்ட வங்கிகளுக்கும் தமிழகத்தில் கிளைகள் இருக்கிறது.

#கெயில் நிறுவனம் ஆந்திராவில் இருந்து கர்நாடகவிற்கு கேஸ் (Gas) எடுத்துச் செல்ல தமிழக விவசாய நிலங்களின் வழியாக எடுத்து செல்கிறது.
இதனால் 100 ஏக்கருக்கு மேல் விவசாயிகளின் விளைச்சல் நிலம் வீணடிக்கப்பட்டுள்ளது.

#விவசாயிகள் நீதிமன்றத்தில் முறையிட்டதற்கு???

#கேஸ் குழாய் பதிப்பதில் தவறு ஒன்றும் இல்லை என்று தீர்ப்பு வழங்கி பணமுதலாளிகளை காப்பாற்றி இருக்கிறது.

#இதே கெயில் நிறுவனம் கர்நாடகா, ஆந்திரா மாநிலங்களில் விவசாயிகளின் மிரட்டலுக்கு பணிந்து “தேசியநெடுஞ்சாலைகளின் ஓரமாக குழாய்களை பதித்து செல்கிறது.

#சென்னை மாநகரின் காவல் ஆணையர் (City Commisioner) கேரளத்தை சேர்ந்த ஜார்ஜ் அவர்கள்.
#கேரளாவில் இப்படி ஒரு தமிழனை உயர்பதவிகளில் வைப்பார்களா????

"தமிழன் மட்டும்தான் ஏமாளியாக இந்தியா, இந்தியா என்று வாய்கிழியப் பேசி ஏமாந்து போகிறான். வேறு எந்த மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவனும் அவனது மாநிலப்பற்றோடு மட்டும் தான் இருக்கிறான்.'' என்றார் ஒரு தமிழ்த்தேசியவாதி.

"இங்கு மட்டும்தான் தமிழன் தமிழன் என்று மாநிலப் பற்றோடு இருப்பதாக அல்லவா பலர் பேசுகிறார்கள்" என்றேன்.

"கன்னடரைப் பாருங்கள், நீர்ப் பிரச்சனை வந்தால் எல்லா கட்சிக்காரனும் ஒரே குரலில்தான் பேசுவான். கேரளத்தைப் பாருங்கள் எந்த பிரச்சனையென்றாலும் எல்லா கட்சிக்காரனும் ஒரே குரலில்தான் பேசுவான். மராட்டியனைப் பாருங்கள் அவனும் அப்படியே" என்றார்.


"அதனால் அவர்களுக்கு தேசப்பற்று இல்லை. இந்தியா என்றால் ஒன்றுபடமாட்டார்கள் என்று எப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" என்றேன்.

"ஏனென்றால்! இந்தியா என்றுமே ஒன்றாயிருந்ததில்லை. இந்தியா ஒரு தேசமாகவே இருந்ததில்லை. வெள்ளைக்காரனுக்குப் பின்புதான் இந்தியா ஒன்றுபட்டது. அதனால் எவனுக்கும் இந்தியா என்ற தேசப்பற்றெல்லாம் இருக்காது. தமிழனை மட்டும்தான் இப்படி இந்திக்காரர்கள் ஏமாற்றி வைத்திருக்கிறார்கள். தமிழனும் ஏமாளியாய் இருக்கிறான்" என்றார்.

"சரி தமிழன் இந்தியன் என்று சொல்வதால் எப்படி ஏமாறுகிறான் என்று சொல்லுங்கள் தோழர். நீங்கள் ஏதோ சொல்லப்போக ஏதோ சொல்வதாக நினைக்கிறேன்" என்றேன்.

"தமிழன் சிறந்த உழைப்பாளி, எளிதாக எந்தத் தொழில்நுட்பத்தையும் புரிந்து கொண்டு அதை ஆளுமை செய்பவன். அதனால், ஒவ்வொரு உழைப்பாளி தமிழனும் உழைத்து இந்த மாநிலத்தை வளமாக்குகிறான். 

இப்படிச் சேர்ந்த செல்வத்தில் இருந்து  கிடைக்கும் மின்சாரத்தை அடுத்த மாநிலங்களுக்கு மானியத்தோடு கொடுக்கிறான். யாருக்கு இழப்பு? இந்திக்காரன் இங்கே வந்து வட்டிக்கடை வைத்து சம்பாதிக்கிறான். தமிழன் வட்டி என்ற பெயரில் சுரண்டப்படுகிறான். சென்னையில் இந்திக்காரன் ஆதிக்கம்தான் அதிகம் இருக்கிறது. சென்னையில் வேற்று மாநிலத்தவர் தொழிலதிபர்களாகவும், சுரண்டுபவர்களாகவும், தமிழன் உழைப்பாளியாகவும், சுரண்டப்படுபவனாகவும் இருக்கிறான். 

குஜராத்காரன் மீன்பிடித்து பாகிஸ்தான் கப்பல்படையிடம் சிக்கினால் இந்திய மீனவரைக் கைது செய்தது பாகிஸ்தான் என்கிறார்கள். தமிழ் மீனவன் சிங்கள கப்பற்படையிடம் தமிழ் மீனவர் கைது செய்யப்பட்டனர் என்கிறார்கள். தமிழன் இந்தியனாகவா பார்க்கப்படுகிறான். அதனால்தான் சொல்கிறேன் தமிழன் இந்தியன் என்று சொல்வதால் ஏமாளி ஆகிறான்." என்றார்.

"தோழர்! நீங்கள் இடதுசாரி சிந்தனைக்காரர்கள் என்று சொல்கிறீர்கள். மேட்டைச் சரி செய்து பள்ளமான இடத்தில் அந்த மண்ணை இட்டு நிரப்பினால் தானே, நீங்கள் நினைக்கும் சமத்துவமான தேசம் உருவாகும். அப்படித்தானே மின்சாரத்தை மானியமாகக் கொடுக்கிறார்கள். அது எப்படி ஏமாளித்தனமாகும். சென்னையில் இருக்கும் இந்திக்கார தொழிலதிபர்களைச் சொல்கிறீர்களே. மும்பையில் இருக்கும் தமிழர்கள், பெங்களூரில் இருக்கும் தமிழர்கள் எல்லாம் அங்கிருக்கக்கூடாது இங்கு ஓடி வந்துவிட வேண்டும் என்று சொல்வீர்களா? தமிழன் இந்தியாவில் மட்டுமல்ல தோழர், உலகம் முழுவதும் இருக்கிறான். அங்கெல்லாம் இருந்து விரட்டப்பட்டால் ஏற்றுக் கொள்வீர்களா?

தமிழ் மீனவன், இந்திய மீனவன் என்று போடுவதெல்லாம் தமிழ் இனப்பற்றுள்ள தமிழ்ப்பத்திரிக்கைகளே. அகில இந்திய பத்திரிகைகளையும் கொஞ்சம் பாருங்கள் தோழர். அப்படியே அப்பத்திரிகைகளிலும் தமிழ் மீனவர் என்று பெயர் வந்திருந்தால், அதற்குக் காரணம் நாம்தானேயொழிய அவர்களாக அப்படிச் சொல்லவில்லை." என்றேன்.

"இந்த இந்துத்துவாக்காரர்கள் இப்படித்தான் பேசுவார்கள். சரி! இந்தியான்னு ஒரு தேசம் வரலாற்றில் இருந்தது என்பதற்கு சாட்சி ஒன்றாவது சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்" என்றார்.

"அப்படி வெளிப்படையான ஒரு தோற்றம் இல்லாவிட்டாலும். நாம் கலாச்சாரத்தால் என்றுமே ஒன்றுபட்டே இருந்திருக்கிறோம். சில பழக்க வழக்கங்களைப் பாருங்கள் குமரியில் இருந்து காஷ்மீர் வரை ஒன்றாகவே இருக்கும். ஆனால் அதைத்தாண்டிய மற்ற தேசங்களைப் பாருங்கள் எல்லாம் வேறாக இருக்கும்.

தமிழரல்லாத இந்தியர்களிடம் வேற்று நாட்டவர் என்ற உணர்வே வரலாறில் எங்கும் தென்படுவதாக எனக்குத் தெரியவில்லை." என்றேன்.

"நான் கேட்டது அதுவல்ல. எல்லைக்கோடுகளால் என்று இந்தியா நிர்ணயிக்கப்பட்டது? " என்றார்.

"மஹாபாரதம் படித்துப் பாருங்கள். அங்கே பாண்டவர்களுக்குக் கப்பம் கட்டும் பாண்டியர்களையும் சோழர்களையும் சந்திப்பீர்கள். கப்பம் கட்டி அரசாள்வது என்பது பாண்டவர்களின் மேலதிகாரத்தை ஏற்பதேயாகும். அசோகர் காலத்தில் பெரும்பகுதி இந்தியா ஒரே குடையின் கீழ் இருந்துள்ளது, முகலாய அக்பர் காலத்தில் இந்தியா ஒரே குடையின்கீழ் இருந்துள்ள. ராஜராஜ சோழன் காலத்தில் வடக்கில் ஹர்ஷரும், தெற்கில் ராஜராஜனுமாக தேசம் இரண்டாக இருந்திருக்கிறது." என்றேன்.

"நான் கேட்பது இதுவல்லவே, தேவையில்லாத கதையெல்லாம் சொல்கிறீர்கள்" என்றார்.

அவரிடம் மேற்கொண்டு என்னால் பேச முடியவில்லை. அதன்பிறகு எங்கள் பேச்சு வேறு திசைக்குச் சென்றுவிட்டது. ஆனால் அவர் கேட்ட கேள்விகள் என் மனதை குடைந்து கொண்டே இருந்தன.

கேள்விக்கு கேள்வி பகுத்தறிவு ஆகாது என்று எனக்குத் தெரியும். இருந்தும் நான் இவ்வளவு கூறியும் என் நண்பரைப்போல் பலர் கேட்பதால் கேட்கிறேன். தமிழகம் என்று ஒன்றுபட்டு இருந்திருக்கிறது? இன்று தமிழர்கள் ஒற்றுமையாக இருக்க வேண்டும் என்று கேட்கிறீர்களே. என்று நாம் நீங்கள் கேட்கும் எல்லைக்கோடுகள் அளவில் ஒற்றுமையாக இருந்துள்ளோம். ஏன் தமிழன் தமிழன் என்று கூவிக் கூவி அரசியல் வியாபாரம் செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

தமிழன் தமிழ்நாடு என்ற பெயரால் என்றுமே ஒன்றாயிருந்ததில்லை அதனால் தமிழ்நாடு இல்லையென்றாகிவிடுமா? மொழியால் என்றுமே நம் தேசங்களுக்கு நாம் பெயர் வைத்ததில்லை. பகுத்தறிவு வெடித்து சிதறிய பிறகுதான் நமக்கு மொழிப்பித்து பிடித்துவிட்டது. இப்போது மொழியை இனமாக்கிவிட்டார்கள். தமிழில் இருந்து உருவான கன்னடர்கள், தெலுங்கர்கள், மலையாளிகள் எல்லாம் ஆரியர்களாகிவிட்டார்கள்.  தமிழ்நாடு என்ற மாநிலத்திற்குள் பிறந்தவர்கள் மட்டுமே திராவிடன் என்று ஆகிவிட்டார்கள்.

"தமிழ் இரத்தம், இந்தி இரத்தம்" என்று பேசி பேசியே தங்கள் வியாபாரத்தைப் பெருக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பேசுவது சோசலிசம், கம்யூனிசம், ஆனால் செயல் அத்தனையும் காழ்ப்புணர்ச்சி, பிரிவினைவாதம், இனவாதம், வியாபாரம், சுரண்டல். இவர்கள்தான் மதச்சார்பற்ற செக்யூலர் கடவுளர்கள்கள். தமிழர்களே! இவர்களையே வழிபடுங்கள் உருப்பட்டுவிடுவீர்கள்.
- See more at: http://www.arasan.info/2012/08/Tamils-or-Indians.html#sthash.KpsCLyw1.dpuf

கேட்பது உயிர்ப்பிச்சை அல்ல, மறுக்கப்பட்ட நீதி

Written By DevendraKural on Saturday, 26 April 2014 | 00:19


மரணதண்டனை வேண்டாம்
கேட்பது உயிர்ப்பிச்சை அல்ல, மறுக்கப்பட்ட நீதி

அ.ஞா. பேரறிவாளன்
மரண தண்டனைச் சிறைவாசி
த.சி.எண். 13906
நடுவண் சிறை, வேலூர் - 2

அன்புக்குரியீர்,

வணக்கம். ராஜீவ் கொலை வழக்கில் குற்றம் சுமத்தப்பட்டு தற்போது உச்சநீதிமன்றத்தால் மரணதண்டனை உறுதி செய்யப்பட்டவர்களுள் நானும் ஒருவன். வேதனையோடும் வேண்டுதல் செய்தும் இந்த முறையீட்டு மடலை தங்களுக்கு அனுப்புகிறேன்.

எந்தவிதக் குற்றமும் செய்யாத நான் இன்று தூக்குக் கயிற்றை நோக்கி நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறேன். இறுதியில் நீதி வெல்லும் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது, என்றாலும் மனிதநேய அமைப்பினர், சட்டமறிந்த வழக்கறிஞர்கள் என்ற முறையில் உங்களோடு எனது காவல் துறை துன்பங்கள், வாக்குமூலத்தில் என் கையொப்பம் பெறப்பட்ட முறையை, எனது மனநிலையை, சிறைக் கொடுமைகளை வாழ்கின்ற தன்மையை பகிர்ந்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.

அக்கறையோடும், உள்ளன்போடும் படித்தறிந்து எனது தரப்பு நியாயத்தை உணர்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன். அவ்வாறு இம்முறையீட்டின் மூலம் உங்களது மனதை நான் வென்றுவிட வேண்டும் என்றே ஆசை கொள்கிறேன். அதுவே எனது நீதிக்கான போராட்டத்தில் வெற்றியின் படிக்கல்லாக கருதுகிறேன்.

கைது செய்யப்பட்டதன் பின்னணி

1991ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் 11ஆம் தேதி இரவு 10.30 மணிக்கு சென்னை, எழும்பூர், எண்.50. ஈவெ.கி.சம்பத் சாலை, பெரியார் திடல் என்ற முகவரியில் எனது பெற்றோர் என்னை விசாரணைக்கென சிபிஐ அதிகாரிகள், ஆய்வாளர்கள் கங்காதரன், இராமசாமி மற்றும் ஒருவரிடம் ஒப்படைத்தனர். அப்போது பெரியார் திடல் பிரமுகர்கள் பலர் இருந்தனர்.

ஏற்கனவே 10-6-1991 மற்றும் 11-6-1991இல் எமது சொந்த ஊரான சோலையார்பேட்டையில் (வேலூர் மாவட்டத்தில்) தமிழீழ விடுதலை ஆதரவாளர்கள், திராவிடர் கழகத்தவர் வீடுகளில் விசாரணை மேற்கொண்டபோது எமது இல்லத்திற்கும் சென்று விசாரித்துள்ளனர். அப்போது என்னைப் பற்றியும் கேள்வி எழுப்ப, எனது பெற்றோர் நான் சென்னை பெரியார் திடல், விடுதலை அலுவலகம் கணினிப் பிரிவில் பணியாற்றும் விவரத்தையும், அங்கு தங்கியுள்ள விவரத்தையும் கூறி அழைத்து வந்தனர்.

சட்டவிரோதக் காவல்

என்னை மல்லிகை அலுவலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றபோது, நாளை காலை, அதாவது 12-6-1991 அன்று அனுப்பி வைப்பதாக வாக்குறுதி, கூறியே அழைத்துச் சென்றனர். நேரே மாடியில் உள்ள ஒரு அறைக்கு என்னை அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு துணை தலைமை ஆய்வாளர் ராஜு, காவல்துறை கண்காணிப்பாளர்கள் தியாகராசன், சலீம் அலி மற்றும் பலர் இருந்தனர். என்னைப் பற்றியும் எனது கல்வி, குடும்பப் பின்னணி பற்றியும் விசாரித்தனர்.

எனது கல்வித்தகுதி மின்னணுவியல் மற்றும் தொடர்பியல் தொழிநுட்பப் பட்டயம் என்று கூறியவுடன், துணை தலைமை ஆய்வாளர் ராஜு கேட்டார். நீதான் வெடிகுண்டு செய்தவனா? நான் மிரண்டு விட்டேன். எனது படிப்போடு வெடிகுண்டு எந்தவகையில் தொடர்பு என்பது விளங்காமல் தவித்தேன். அப்போது நான் போட்டிருந்த சட்டையின் கீழ்ப்பக்கம் சிறிய துளை இருந்தது. அதைப் பார்த்தபடியே இந்தத் துளை ஸ்ரீபெரும்புதூர் குண்டு வெடிப்பில் ஏற்பட்டதுதானே, என்று கூறினார். நான் மறுத்தேன். ஆனால் என்னை சரியான முறையில் கவனித்தால் ஒப்புக்கொள்வேன் என்று கூறி இரண்டு ஆய்வாளரிடம் ஒப்படைத்தனர்.

கீழ்தளத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டேன். அப்போது ஆய்வாளர்கள் சுந்தரராசன் மற்றும் இருவர் (பெயர் நினைவில்லை) எனது வெற்றுடம்பில் உள்ளங்கையினால் அடித்தனர். ஒருவர் ஷீ காலால் எனது கால் விரல்களை மிதித்தார். திடீரென ஆய்வாளர் சுந்தரராசன் தனது முழங்கால்களால் எனது விதைப்பையில் கடுமையாகத் தாக்கினார். நான் வலியால் துடித்துக் கீழே விழுந்தேன். எனக்குத் தெரியாத, சம்பந்தமில்லாத பல சம்பவங்களைக் கேட்டு துன்புறுத்தினர்.

அடுத்த நாள் காலை, மல்லிகை அலுவலத்தின் சித்ரவதைக் கூடம் என அழைக்கப்படும் மேல் மாடிக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு ஆய்வாளர்கள் ரமேஷ், மாதவன், செல்லத்துரை, காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் சிவாஜி ஆகியோரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டேன். இவர்கள்தான் அப்போது மல்லிகையில் துன்புறுத்தலில் பெயர் பெற்றிருந்தனர். அங்கு சென்றவுடன் எனக்குக் குடிக்க நீர் மறுக்கப்பட்டது, உணவு மறுக்கப்பட்டது, சிறுநீர் கழிக்கவும் அனுமதி மறுக்கப்பட்டது.

ஆய்வாளர்கள் மாதவன், ரமேஷ் ஆகியோர் முழங்காலை மடக்கியபடி கைகளை நீட்டியவாறு நிற்கச் சொல்வர். (அதாவது இருக்கையில் அமர்வது போன்ற பாவனையில்). அவ்வாறு நின்று கொண்டே இருக்க வேண்டும். அப்போது, எனது பின்னங்கால்களில் (ஆடுதசை) கழியால் அடிப்பார்கள். ஆய்வாளர்கள் செல்லத்துரை ஒரு பிவிசி பைப்பில் சிமெண்ட் அடைத்து, அதன் மூலம் எனது கை முட்டிகளை நீட்டச் சொல்லி அடிப்பார். இதில் ஆய்வாளர்கள் மாதவன், செல்லத்துரை ஆகியோர் மிகவும் கீழ்த்தரமான வார்த்தைகளை பயன்படுத்துவதில் புகழ் பெற்றிருந்தனர். மற்றவர்களும் பயன்படுத்துவது உண்டு, என்றாலும் இவ்விருவரும் அதில் உயரத்தில் நின்றனர் என்றே கூறவேண்டும். அவை கூறுவதற்கும் கூசக்கூடியவை என்பதால் அவற்றை குறிப்பிடுவதை தவிர்க்க விரும்புகிறேன்.

காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் கிருட்டிணமூர்த்தி என்றொருவர் இருந்தார். அவரும் என்னைத் துன்புறுத்தினார். அவரின் பாணி வேறுபட்டது. சுவர் ஓரமாக முதுகை சாய்த்து உட்காரச் சொல்வார். பின்னர் ஒரு காலை ஒரு பக்கச் சுவற்றுடன் ஒட்டினார்போல் ஒரு காவலரை பிடிக்கச் சொல்வார். மற்றொரு காலை மற்ற பக்கச் சுவற்றுக்கு அதாவது 180 பாகைக்கு விரிப்பார். அவ்வாறு விரியும்போது ஏற்படும் வேதனை அளவிடமுடியாததாக இருந்தது.

ஆய்வாளர் டி.என். வெங்கடேசுவரனும் என்னைத் துன்புறுத்தியவர். அவர் பென்சில் அல்லது சிறு கட்டைகளை விரல் இடுக்கில் வைத்து அழுத்திப் பிடித்துத் திருகுவார். ஊசிகளை விரல் நகங்களுக்கிடையே ஓட்டுவார். ஷீ கால்களால் எனது கால்களின் சுண்டு விரல்களில் ஏறி மிதிப்பார். இதுபோன்ற நுணுக்கமான கொடுமைகளைச் செய்வார்.

சிபிஐ துறையினர் எம்மை துன்புறுத்துவதில் ஏற்படும் இன்பத்தை எவ்வாறு விரும்பினர் என்பதற்கு எனக்கு ஏற்பட்ட உதாரணம் ஒன்று உண்டு. ஒருநாள் ஓர் ஆய்வாளர் என்னை அழைப்பதாகக் கூறி நானிருந்த அறையிருந்து துன்புறுத்தல் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு என்னைக் கீழே உட்காரச் சொன்னார்கள். பின்னர் திடீரென எனது இடதுபக்க முகத்தில் செருப்புக் காலால் எட்டி உதைத்து ஒரு அதிகாரி கூறினார், ஏன்டா நாடு விட்டு நாடு அகதியா வந்த நீங்கள் இங்கு எங்கள் தலைவரை கொலையா செய்கிறீர்கள்? என்றார். எனக்கு அழுகை வந்தது. அருகில் அமர்ந்திருந்த ஆய்வாளர் மாதவன் சிரித்தபடியே இவன் சிலோன்காரன் இல்லை, தமிழ்நாட்டுக்காரன்தான் என்றார். உடனே என்னைத் திரும்பவும் உள்ளே அனுப்பி விட்டனர்.

இதை ஏன்? கூறுகிறேன் என்றால், நான் யார் என்ற விவரம்கூடத் தெரியாமல், என்ன குற்றமிழைத்தார்? என்றும் அறியாமல் யாரையாவது அப்பாவிகளைத் துன்புறுத்தி குற்றவாளிகளாக்கி பெயரெடுக்கும் மனப்பான்மையோடு காவல் துறையினர் இருந்தனர் என்பதைக் காட்டவே குறிப்பிட்டேன். அவ்வாறு என்னை உதைத்த அதிகாரியின் பெயர் ஆய்வாளர் மோகன்ராஜு.

மல்லிகையின் கீழ் தளத்தில் காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளர் தியாகராசனின் அலுவலகம் இருந்தது. அவர் திடீரென இரவு 2 அல்லது 3 மணிக்குதான் அழைப்பார். எதையாவது கேட்பார். நாம் பேசிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். தூங்கினால் அடிப்பார். இதுபோல உடல் ரீதியான, மன ரீதியான இன்னல்களைக் கொடுத்தனர்.

ஒரு மனிதனை எந்தளவிற்குக் கேவலமான முறையில் நடத்த முடியுமோ, பேச முடியுமோ அவ்வாறு நடத்தினர், பேசினர். விசாரணைக்கென்று சட்டப்புறம்பாக அழைத்துச் சென்று நீதிமன்றம் முன்பு ஆஜர்படுத்திய 19ஆம் தேதி வரை என்னைக் குளிக்கவும் பல் தேய்க்கவும் கூட அனுமதிக்கவில்லை. 19ஆம் தேதி ஆய்வாளர் ரமேஷ் என்னருகில் வரும்போது என்னிடமிருந்து வீசிய கெட்ட வாடையை பொறுக்க முடியாமலே குளிக்க அனுமதித்தார். மேலும் அன்று நீதிமன்றத்தில் ஆஜர்படுத்த வேண்டியிருந்ததாலும் அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

குடிப்பதற்குத் தண்ணீர் தர மறுத்தனர், தாங்கள் கூறும் பொய்யான குற்றச்சாட்டுகளை நான் ஏற்றுக் கொள்ளாதவரை குடிக்க நீர் தரமாட்டோம் என்று கூறுவார்கள். பின்னர் அவர்களாகவே சிறிது நீர் ஊற்றுவர். இரவுகளில் தூங்கவிட மாட்டார்கள். அவ்வாறு நான் தூங்காமல் இருக்க இரவுக் காவலர்கள் வசம் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்படும். தூங்கினால் முகத்தில் தண்ணீர் ஊற்றுவர். உணவையும் தங்கள் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினர். இவ்வாறு அந்த சட்டவிரோதக் காவல் நாட்களில் நான் துன்புறுத்தப்பட்டேன்.

இவ்வழக்கில் எவ்வாறு பல நிரபராதிகள் குற்றம் சாட்டப்பட்டனர் என்பதற்கு மேலும் ஒரு உதாரணம் கூற முடியும். எனது சட்டவிரோத காவலின்போது ஒருநாள் துணை தலைமை ஆய்வாளர் சிரிகுமார் என்பவர் என்னிடம் வந்து, டேய், உன் ஊருக்கு பக்கத்தில் உள்ள கோலார் தங்கவயல் தான் எனது ஊரும். நான் கூறும் மூன்று பொருட்களில் ஒன்றை இருக்கும் இடம் கூறு. உன்னை விடுதலை செய்துவிடுகிறேன் என்றார். நான் என்னிடம் எதை சார் கேட்கிறீர்கள் என்றேன். அவர் கூறினார், ஒன்று ஏ.கே.47 துப்பாக்கி அல்லது ஒயர்லெஸ் கருவி அல்லது தங்கக் கட்டிகள் புதைத்து வைத்துள்ள இடம், இவற்றில் ஒன்றை கொடுத்துவிட்டால் விட்டுவிடுகிறேன் என்றார். நான் என்னிடம் இருந்தால்தானே கொடுப்பேன். இல்லாமல் எவ்வாறு கொடுப்பது என்று கேட்டேன். அப்படியானால் உன்னை யாரும் காப்பாற்ற முடியாது என்று கூறிவிட்டுச் சென்று விட்டார்.

இந்தத் துணைத் தலைமை ஆய்வாளர்தான் கோடியக்கரை சண்முகம் கொலையான சம்பவத்தில் தொடர்புபடுத்தப்பட்டவர் என்பதையும், இலண்டனில் இவ்வழக்கு தொடர்பான ஆவணங்களை திருட விட்டுவிட்டேன் என்று கூறியவர் என்பதையும் இங்கு தங்களுக்கு நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன்.

இரவு, பகல் 24 மணி நேரமும், காலைக் கடன்களை முடிக்கும்போதும் கூட கைகளில் விலங்குகளோடுதான் வைக்கப்பட்டிருந்தேன். சாப்பிடும்போது மட்டும் ஒரு கையை தளர்த்தி விடுவர். படுக்கும்போதுகூட விலங்கு பூட்டியே இருக்கும். இவ்வாறான கொடுமைகள் புரிந்தனர். மேலும் பல அதிகாரிகள் பல மாறுபட்ட பாணியில் துன்புறுத்தினர். அனைவரின் துன்புறுத்தலும் கடுமையானதாக, இரக்கமற்றதாக இருந்தது.

இந்த நேரத்தில் என்னை சட்டவிரோதக் காவலில் வைத்திருந்ததற்கான சில அத்தாட்சிகளைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். முதலாவதாக, புலனாய்வு அதிகாரி காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இரகோத்தமன் தனது சாட்சியம் பக்கம் 942-ல், 11.6.1991 அன்று எனது சொந்த ஊரான சோலையார்பேட்டையில் உள்ள எனது வீட்டில் சோதனை செய்து, எட்டு பொருட்களைக் கைப்பற்றியதை ஒப்புக் கொள்கிறார். 11.6.1991 அன்று என்னைப் பற்றி விசாரணை செய்ய அதிகாரிகளை அனுப்பியதாகவும் பக்கம் - 451ல் கூறுகிறார். 13.6.1991 அன்று எனது தாயார், மல்லிகைக்கு எனது மாற்றுடை கொண்டுவந்தபோது, அவரை சந்திக்க அனுமதி தராமல் துணியை மட்டும் பெற்றுக் கொடுத்தனர் என்பதையும் அவர் மறுக்கவில்லை.

இவற்றுக்கெல்லாம் மேலாக எனது ஒப்புதல் வாக்குமூலம் என்பதில் 11.6.1991 அன்றைய சம்பவத்திற்குப் பின் 19.6.1991 வரை எந்த விவரமும் காணப்படவில்லை. மேலும், வாக்குமூலப்படி என்னை 18.6.1991 அன்று கைது செய்ததாக உள்ளது. ஆனால் காவலறிக்கையில் 19.6.1991 அன்று காலை 9.00 மணிக்கு பெரியார் திடல் அருகில் கைது செய்ததாக உள்ளது.

இவையே என்னை எவ்வாறு எட்டு நாட்கள் சட்டவிரோதக் காவலில் வைத்து துன்புறுத்தி, பொய் வழக்குத் தொடுத்தனர் என்பதற்கு சான்றாக உள்ளது.

முதல் நீதிமன்ற ஆஜர் படுத்தல்

இவ்வாறு மறுநாள் காலை விசாரித்துவிட்டு அனுப்பிவிடுவோம் என்று பொய்கூறி அழைத்துவந்து எட்டு நாட்கள் சட்டவிரோதக் காவலில் வைக்கப்பட்டு கடுமையான சித்ரவதைகளுக்குப் பின்னர் 19.6.1991 அன்று செங்கல்பட்டு நோக்கி என்னையும், எமது வழக்கில் குற்றம் சுமத்தப்பட்டு தற்போது ஆயுள் தண்டனை அனுபவிக்கும் இராபர்ட் பயஸு என்பவரையும் அழைத்துச் சென்றனர். அப்போது காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர்கள் இரகோத்தமன், இராமகிருஷ்ணன், ஆய்வாளர்கள் இக்பால், ரமேஷ் மற்றும் சிலர் உடன் வந்தனர். அப்போது நான், இன்றுடன் என்னை விடுதலை செய்துவிடப் போகிறார்கள். தொல்லைகள், சித்ரவதைகள் முடிந்தன என்ற நம்பிக்கையுடன் இருந்தேன். காரணம், அப்போது எனக்கு எந்த சட்டமும் தெரியாது. அதற்கு முன்னர் எந்தக் குற்றத்திலும் ஈடுபட்டிருக்கவில்லை. நீதிமன்ற நடைமுறைகள் தெரியாது.

இந்த நிலையில் செங்கை நீதிமன்றத்தினுள் எமது வேன் நுழைந்தது. அப்போது மேற்சொன்ன அதிகாரிகள் நீதிமன்றத்தில் எங்களை வாய் திறக்கக்கூடாது என்றும் அவ்வாறு அமைதியாக இருந்தால் விட்டு விடுவதாகவும், இல்லையயன்றால் மீண்டும் மல்லிகை அழைத்துச் சென்று துன்புறுத்துவோம் என்றும் கூறி மிரட்டினர். எனவே நாங்கள் மிரண்ட நிலையில் இருந்தோம். பின்னர் உள்ளே அழைத்துச் சென்றனர். நீதிபதி எமது பெயர்களை கூறி அழைத்தார். பின்னர் காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இரகோத்தமனிடம் ஏதோ கூறினார். எம்மை அங்கு இருந்த வேறு அறைக்குள் அனுப்பி விட்டனர். பின்னர் நீதிமன்ற கூண்டிலேறி காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் ஏதோ வாதம் புரிந்தார். பின்னர் மீண்டும் நீதிபதி முன்பு நாம் அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். அப்போது அவர் எனக்கு 18.7.1991 வரை காவல் நீட்டிப்பு கொடுப்பதாகக் கூறினார் எனக்குக் காரணம் புரியவில்லை. மீண்டும் மல்லிகை சித்ரவதைக் கூடத்திற்கே அழைத்து வரப்பட்டோம்.

அந்த ஒரு மாத காலத்தில் தொடர்ச்சியாக அல்லாமல் விட்டுவிட்டு சித்ரவதைகள் தொடர்ந்த வண்ணம் இருந்தன. காயம் ஏற்படாவண்ணம் உள்ளங்கால்களில் கம்பால் அடிப்பர் பின்னர் குதிக்கச் சொல்வர். இவ்வாறு சித்ரவதைகள் தொடர்ந்தன.

இரண்டாவது நீதிமன்ற ஆஜர்படுத்தல்

இரண்டாம் முறையாக உயர்நீதிமன்ற வளாகத்தில் அமைந்திருந்த தடா நீதிமன்றத்தில் நீதிபதி திரு. சித்திக் முன்பு நான், ராபர்ட் பயஸ், கோடியக்கரை சண்முகம் ஆகியோர் ஆஜர்படுத்தப்பட்டோம். அப்போது எனது உறவினர்கள் 200 பேர் அல்லது 300 பேர் வெளியே கூடியிருந்தனர். என் பெயர் கூறி அழைத்தனர். அப்போது காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர்கள் இரகோத்தமன், இராமகிருஷ்ணன் மற்றும் சில ஆய்வாளர்கள் வந்திருந்தனர். மேல் மாடியில் நீதிபதி அமர்ந்திருந்த அறைக்கு வெளியே நிற்க வைக்கப்பட்டோம். அப்போது காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர்கள் இருவரும் எம்மிடம் நீதிபதி முன்பு அமைதியாக நின்றுவிட்டு அவர் கூறுவதைக் கேட்டு தலையசைத்துவிட்டு வரவேண்டும் என்றும் தவறினால் மீண்டும் தங்கள் வசம் ஒப்படைக்கும்போது துன்புறுத்துவோம் என்றும் கூறி மிரட்டினர்.

நாங்களும் ஒவ்வொருவராக ஆஜர்படுத்தப்பட்டபோது நீதிபதி 16.8.1991 வரை காவல் நீட்டிட்பு செய்திருப்பதாகக் கூறியதைக் கேட்டு அமைதியாக வெளியேறினோம். ஒரு அரை வினாடி கூட எமக்கு அங்க நிற்க அவகாசமிருக்கவில்லை. நீதிபதி எம்மை நிமிர்ந்துகூட பார்க்கவில்லை. எனவே பயத்தின் காரணமாகவும், நீதிபதி எவ்வித விசாரிப்புகளும் செய்யாததாலும் எம்மால் எந்த முறையீடும் செய்ய முடியவில்லை.

பின்னர் மல்லிகை அலுவலகம் அழைத்து வந்த பின்பு காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இரகோத்தமன் என்னிடம் நீதிமன்ற வளாகத்தின் வெளியே கூடியிருந்த கூட்டம் யார்? 200,300 பேர் இருந்தனரே, அவர்கள் யார்? நீ வரச் சொன்னாயா? என்றார். எனக்குத் தெரியாது என்றும் எனது உறவினர்களாக இருக்கலாம், என்னால் சரியாகப் பார்க்க அவகாசமில்லாததால் கூற முடியாது என்றும் சொன்னேன். மேலும் கடந்த ஒரு மாத காலத்திற்கும் மேலாக என்னை உங்கள் காவலில் வைத்திருக்கும்போது நான் எவ்வாறு வரச் சொல்ல முடியும் என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் ஆத்திரமுற்று எனது கன்னத்தில் அறைந்தார். பக்கத்தில் இருந்த ஆய்வாளர்களிடம் என்னை அடிக்குமாறு கூறினார். எனது உறவினர்கள் எனக்கு ஆதரவாக வந்ததுகூட பொறுக்காமல் துன்புறுத்தினார்.

மூன்றாவது நீதிமன்ற ஆஜர் படுத்தல் மற்றும் வாக்குமூலத்தில் கையயாப்பம் பெற்ற முறை

மூன்றாம் முறையாக நாங்கள் அடைக்கப்பட்டு துன்புறுத்தப்பட்ட பூவிருந்தவல்லி தனி கிளைச் சிறையிலேயே நீதிமன்ற அமர்வு நடந்தது. அந்தக் கிளைச் சிறை வளாகம் சிபிஐ துறையினரால் தத்தெடுக்கப்பட்டு எங்களை அடைத்து வைத்துத் துன்புறுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டது. என்னை மல்லிகையிலிருந்து 3.8.1991 அன்று கொண்டு சென்று பூவிருந்தவல்லி கிளைச் சிறையில் அடைத்தனர். அன்று காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இராமகிருஷ்ணன்தான் பொறுப்பிலிருந்தார். தினமும் அதிகாரிகள் முறைவைத்து துன்புறுத்துவர்.

அங்கிருந்த அலுவலகத்தில் (அப்போது அது சித்ரவதைக் கூடம்) வைத்துதான் சாட்சி 52 காவல்துறை கண்காணிப்பாளர் தியாகராசன் என்னைத் துன்புறுத்தி எழுதிய பல பக்கங்களில், பல நாட்களைக் குறிப்பிட்டுக் கட்டாய கையயழுத்துகள் பெற்றார். அப்போது உடன் சில ஆய்வாளர்களும் துன்புறுத்தினர். அதில் என்ன இருக்கிறது எனப் படித்தறிய அனுமதிக்கவில்லை. கையெழுத்திட்டால் என்னை விட்டுவிடுவதாகவும் கூறினர். எனக்கும் தடா சட்டம் தெரியாது. எனக்கு மட்டுமன்று தமிழகத்திற்கே அன்று தடா சட்டம் புதிதானது. இந்த நிலையில் துன்புறுத்தல் தாங்காமல் எனது உயிரைக் காத்துக் கொள்ளும் பொருட்டு அவர்கள் கூறியபடி கையொப்பமிட்டேன். ஆனால் பரிதாபம் என்னவெனில் அவருக்கும் தடா பற்றி ஏதும் தெரியாது. சாதாரண சட்டமுறைகளை அறிந்தவர் என்ற ரீதியிலேயே அவர் கூற்று இருந்தது.

எனவே, தடா சட்டம் தெரியாது; ஒப்புதல் வாக்குமூலம் தெரியாது; அதன் சட்ட ரீதியான தாக்கம் தெரியாது, என்றாலும் கையெழுத்திட்டு விட்டேன். கையெழுத்திடக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டேன்.

எந்த அறையில் என்னைத் துன்புறுத்திக் கையெழுத்துப் பெற்றனரோ அதே அறையில் 16.8.1991 அன்று நீதிபதி அமர்வு நடத்தினார். முழுக்க முழுக்க சிபிஐ-யினரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பகுதி அது. நீதிபதி முன்பு ஆஜர்படுத்துமுன் காவல் துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இரகோத்தமன் மற்றும் அதிகாரிகள் இவ்வாறு என்னை எச்சரித்தனர்: நீ ஏதும் துன்புறுத்தியது பற்றிக் கூறினால், மீண்டும் உன்னைக் கொடுமைப்படுத்துவோம், சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு, தப்பி ஓடியதால் சுட்டோம் என்று கூட கணக்குக் காட்டிவிடுவோம் என்று மிரட்டினர். இவ்வாறான மிரட்டல்களுக்கு அஞ்சியும், கிளைச்சிறை இருந்த சூழலும், அச்சமும், சட்ட அறியாமையும் எனது வாயை அடைத்து விட்டன.

வாக்குமூலம் பற்றிய எனது முறையீடுகளும் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புரையும்

அன்றே நானும், ராபர்ட்பயஸும் செங்கல்பட்டு கிளைச்சிறையில் அடைக்கப்பட்டோம். அங்கு தண்டனைச் சிறைவாசிகள் அணியும் வெள்ளுடை தரப்பட்டது. வேறு எந்த உடையும், பொருட்களும் அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஓலைப் பாயும், தலையணையும், போர்வையும் மட்டுமே தரப்பட்டன. இவை அனைத்தும் ஒரு மரண தண்டனை சிறையாளிக்கான நடத்தை விதிகள் என்பதை பின்னரே அறிந்தோம். அப்போது எமக்கு சிறை விதிகள் தெரியாது.

சிபிஐ அதிகாரியான காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இரகோத்தமன் ஒவ்வொரு விசாரணை சிறைவாசியை கொண்டு வரும்போதும் எமது அடைப்பிற்கு வந்து வழக்கு பற்றி விசாரணை மேற்கொள்வார். அப்போது எமக்கு அவ்வாறு விசாரிக்க போலீஸ் அதிகாரிக்கு அதிகாரமில்லை என்பது தெரியாது. எனவே சிபிஐ-யின் காவலில் இருப்பது போன்ற உணர்வு இருந்தது. சிறை என்ற உணர்வே இல்லை.

இந்தக் கொடுமைகள் கொடுத்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டு வருவதற்கே நீண்ட நாட்கள் பிடித்தன. அவ்வாறு மீண்டு, தடா சட்டம் பற்றி, வாக்குமூலங்கள் பற்றி அறிய நேர்ந்தபோது நான் கையெழுத்திட்ட முறையை, எனக்கு நேர்ந்த துன்புறுத்தல்களை விளக்கி 11.2.1992 தேதியிட்டு மனு கொடுத்து, அது கு.ப. மனு எண்.137/92 என தடா நீதிமன்றத்தில் விசாரிக்கப்பட்டுள்ளது.

குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்யப்பட்டு எமக்கு ஒப்புதல் வாக்குமூலங்கள் என்பனவற்றின் பிரதிகள் தரப்பட்டவுடனே மனு ஒன்றைச் சமர்ப்பித்தேன். அதிலும் துன்புறுத்திக் கையெழுத்துப் பெற்ற விவரத்தையும், எனவே அவற்றை ஏற்கக்கூடாது எனக் கோரியும் கொடுத்தேன். இது 26.8.1992ஆம் தேதியில் என்னால் தரப்பட்டு கு.ப. மனு எண்.582/92 என தடா நீதிமன்றத்தால் விசாரிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த இடத்தில் ஒரு வருத்தத்திற்குரிய வியத்தைக் குறிப்பிட விரும்புகிறேன். உச்சநீதிமன்ற நீதியரசர் வாத்வா அவர்கள் பக்கம் 87-ல்,

“ஏதேனும் வலுவந்தம், அச்சுறுத்தல் அல்லது எவ்வகையிலும் மூன்றாம் தரமுறையை பயன்படுத்தியதால்தான் அல்லது எதிரியின் உளவியலை பாதிக்கச் செய்ததால்தான் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் தரப்பட்டது என்று வழக்கை விசாரித்த நீதிமன்றத்தின் முன் முறையீடு ஏதும் செய்யப்படவில்லை.”

என்று தெள்ளத் தெளிவாகவே நாம் புகார் கூறவில்லை என்று கூறுகிறார். உண்மையில் 11.2.1992 மற்றும் 26.8.1992 ஆகிய தேதிகளில் மனுக்களாகவும், சாட்சி 52 காவல்துறை கண்காணிப்பாளர் தியாகராசனிடம் குறுக்கு விசாரணை செய்யும்போதும், 313 குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம். கேள்விகளின் போதும் எவ்வாறு துன்புறுத்தி, கட்டாயப்படுத்தி கையெழுத்துப் பெற்றனர் என்பதைக் கூறியுள்ள நிலையில் நீதியரசர் இவற்றை கவனத்தில் கொள்ளாமை எமக்கு மிகுந்த வேதனை தருகிறது.

சிறைத் துன்பங்கள்

1.9.1991 அன்று எனது மூத்த சகோதரியின் திருமணம் நடந்தது. அதில் கலந்து கொள்ள என்னை அனுமதிக்க வேண்டும் எனக் கூறி சிறப்பு நீதிமன்றத்தில் மனுத்தாக்கல் செய்தேன். ஒரே சகோதரனான எனது தேவை மிகுதியாக இருந்தும் அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. வேதனைகளை சுமந்துதான் அவரது திருமணம் நடந்தது.

எம்மைப் பொறுத்தளவில், சிறையில் நாம் சாதாரண சிறைவாசிகளாக பார்க்கப்படவில்லை. எமது சிறை நடவடிக்கைகள் எதுவும் கணக்கிலெடுக்காமல், வழக்கில் இறந்துபோன நபர்களின் சமூக அந்தஸ்து மட்டுமே கணக்கிலெடுக்கப்பட்டது. எமக்காக புதிய விதிகள் இயற்றப்பட்டன.

உதாரணமாக, இன்றளவும் நாம் தனிமைச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளது, ஒரு மரணதண்டனை சிறைவாசியைக் கூட தனிமைப்படுத்திவிடக் கூடாது என்று உச்சநீதிமன்ற ஆணைகள் இருந்தும்கூட, ஏற்கனவே தனிமைச் சிறையில் இருந்த ஒரே காரணத்தினால் மரணதண்டனை இரத்து செய்யப்பட்ட முன் உதாரணங்கள் உள்ள நிலையிலும் நாம் மட்டும் கடந்த எட்டரை ஆண்டுகளாக தனி அடைப்பில், தனிமைச் சிறையில் வதைக்கப்படுகிறோம். இது குறித்து சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் ரிட் மனு (எண் 13359/91) தாக்கல் செய்தோம். சில பரிகாரங்கள் கிடைத்தும் அவை நடைமுறையில் கிடைக்காவண்ணம் தடுக்கப்பட்டன.

1992ஆம் ஆண்டு முதல் மூன்று ஆண்டுகளாக இரத்த உறவினர்கள் மட்டுமே (அதாவது பெற்றோர், உடன்பிறந்தோர், மனைவி, பிள்ளைகள் மட்டுமே) பார்க்க அனுமதி உண்டு என்று ஆணையிட்டது அரசு. எனது தாத்தா, பாட்டிகள்கூட பார்க்க அனுமதி மறுத்தனர். எனது பாட்டி என்னைச் சந்திக்க அரசிடம் அனுமதி கேட்டு எத்தனையோ மனுக்கள் கொடுத்து போராடினார். பின்னர், சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தால் அந்த அரசு ஆணை செல்லத்தக்கது அல்ல என்று தீர்ப்பு வந்த பின்னரே பார்க்க முடிந்தது.

என்னைப் பார்க்க எனது பெற்றோர், நெருங்கிய உறவினர்களே அனுமதிக்கப்பட்டனர். அவர்களுக்கும் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் மிகுந்த தொல்லைகள் தரப்பட்டன. இந்த தொல்லைகளுக்கு அஞ்சியே பலரும் வருவதைத் தவிர்த்தனர். அவ்வாறு எனது பெற்றோர் என்னைப் பார்க்க வந்தாலும் கண்ணாடி கூண்டினுள்தான் பார்க்க வேண்டிய பரிதாப நிலை. காரணம் பார்வையாளர் அறை கண்ணாடி இழைத் தடுப்பால் தடுக்கப்பட்டிருந்தது. நேரடியாகப் பேச முடியாத நிலை. சைகையால் மட்டுமே பேச முடிந்தது. தனது மகனின் விரல்களைக் கூட தாயினால் அன்போடு தொட முடியாத கொடுமை.

இந்தக் கண்ணாடிக் கொடுமை எமது உறவினர்க்கு மட்டுமல்ல, எம்மைப் பார்க்க வரும் எமது வழக்குத் தொடர்பான வழக்கறிஞர்களுக்கும் இருந்தது. இதனால் எமது வழக்கை நாங்கள் விளக்க முடியாமல் தவித்தோம். இதுகுறித்து சிறப்பு நீதிமன்றம் உயர்நீதிமன்றம் ஆகியவற்றில் முறையீடு செய்தோம். எந்தஒரு சிறைவாசிக்கும் இந்த சட்டரீதியான அடிப்படை உரிமை, தனது வழக்கறிஞருடன் சுதந்திரமாக பேசும் உரிமை மறுக்கப்பட்டிருக்காது என்று என்னால் கூறமுடியும். உயர்நீதிமன்றம் ஆணையிட்டும் எமது வழக்கறிஞருடனான ஒருவருக்கொருவர் படித்துக் காட்டும் வசதி கடைசி வரை மறுக்கப்பட்டே வந்தது.

1993ஆம் ஆண்டு எம்மை பூவிருந்தவல்லி சிறையில் அடைத்த பின்னர், எக்காரணமிட்டும் சிறைவளாகத்தை விட்டு வெளியே அழைத்துச் செல்லக் கூடாது என அரசு ஆணையிட்டது. இதனால் பல துன்பங்களை எதிர்கொண்டோம். மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லவும் கூட நீண்ட சட்ட போராட்டங்கள் நிகழ்த்த வேண்டியிருந்தது.

சிறை மதிலை ஒட்டியே நீதிமன்றம் என்பதால் நாம் மற்ற சிறை வாசிகளைப் போல வீதிகளை கூட பார்க்க முடியாமல் முடக்கப்பட்டோம். சிறை மாற்றங்கள், மருத்துவ பரிசோதனை என்பவற்றுக்காக 7 முறை மட்டுமே 8 ஆண்டுகளில் நாம் வீதிகளை, மக்களைப் பார்த்துள்ளேன்.

பூவிருந்தவல்லி சிறைவளாகம் முழுக்க மேலே இரும்பு கம்பிகளால் போர்த்தப்பட்டும், கீழே காங்கிரீட் தளம் போடப்பட்டும் இருந்தது. வெயில் காலங்களில் சொல்லொன்னா வேதனைகளுக்கு உள்ளானேன். தூக்கத்தை இழந்தேன். மனஅழுத்தத்திற்கு உள்ளானேன். இந்த அழுத்தமே 24வது வயதிலேயே எனக்கு உயர் ரத்த அழுத்த நோயை பரிசாகக் கொடுத்தது. தற்போது மாத்திரைகள் சாப்பிட்டு வருகிறேன். இந்த நோய் தொடர்பாக 1996ஆம் ஆண்டு மற்றும் 1999 ஆம் ஆண்டில் கேளா ஒலி அலைக் கதிர் பகுப்பாய்வு பரிசோதனையும் 1997ஆம் ஆண்டில் எதிரொலி இதய பகுப்பாய்வு பரிசோதனையும் செய்துள்ளேன். தற்போது மாத்திரைகளுடன்தான் உயிர்வாழ்வு. இது பற்றி தேசிய மனித உரிமை கமிசனுக்கு முறையிட்டுள்ளேன். 1996ல் திரு.சர்மா என்ற கமிசன் அதிகாரி சிறை நிலையைப் பார்வையிட்டுச் சென்றுள்ளார்.

கடந்த 15 ஆண்டுகளாக எனது துன்பத்திற்கும் மேலாக எனது பெற்றோர் எனது நிலையால் மிகுந்த துன்பம் அனுபவிக்கின்றனர். 20 வயதே நிறம்பாத (பிறந்த நாள் 30-7-71) தங்களது ஒரே மகனை சட்டத்தின் காவலர்கள் என்று நம்பி விசாரணைக்கு என சி.பி.ஐயிடம் தாங்களே முன்வந்து ஒப்படைத்து விட்டு இன்று துன்பத்தைச் சுமந்து நிற்கின்றனர். கடந்த 15 ஆண்டுகளாக அவர்களது வாழ்விலும் இன்ப நிகழ்வுகள் எதுவும் நிகழ்ந்து விடவில்லை. அவர்கள் மட்டுமல்ல 26 வயது நிறைவடைந்த கனிணிவியல் பொறியாளர் படித்து முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்று இன்று தனது திருமணத்தை எனது விடுதலைக்காக ஒத்திவைத்திருக்கும் எனது இளைய சகோதரியின் வாழ்வும் துயரத்தில் நிற்கிறது.

ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தின் நம்பகத் தன்மை

ஒரு குற்றமும் செய்யாத எனக்கு இன்று இந்த நிலை ஏற்பட்டது மட்டமல்ல, என்னைச் சார்ந்த அனைவருக்குமே இதே தண்டனை தரப்பட்ட நிலையிலேயே காணப்படுகிறது. இவற்றிற்கு காரணம் என்ன? ஒப்புதல் வாக்குமூலம் என்று சொல்லப்படுகிற காவல் அதிகாரிகள் எழுதி எம்மிடம் துன்புறுத்தி பெற்ற கையொப்பங்களை நம்பி அளிக்கப்பட்ட தண்டனை அல்லவா காரணம்.

இன்று தடா சட்டப்படி நாம் குற்றமேதும் இளைக்கவில்லை. இவ்வழக்கிற்கு தடா பொருந்தாது என உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்துள்ளது. அதே நேரம் இந்த கொடூரச் சட்டத்தின் ஒரு அங்கமான காவல் அதிகாரி பெறும் வாக்குமூலம் செல்லுபடி ஆகும் என்ற பிரிவை மட்டும் செல்லாததாக அறிவித்து அதனடிப்படையில் தண்டனை, அதிலும் மரண தண்டனை என்பதுதான் வேதனை அளிக்கிறது.

இன்று நடைமுறையில் இல்லாத, எமது வழக்கிற்கு பொருந்தாது எனக்கூறப்பட்ட இச்சட்டத்தினால் 60 நாட்கள் போலீஸ் காவல் (அதிலும் 30+30) குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்ய ஓராண்டு காலம், பிணையில் விடாமை, உயர்நீதிமன்ற வாய்ப்பு பறிப்பு, மூடிய அறை விசாரணை, ரகசிய சாட்சிய முறை, போலீஸ் அதிகாரி முன் கொடுக்கும் வாக்குமூலம் செல்லும், குற்றமற்றவர் என நிரூபிக்கும் பொறுப்பு என எத்தனை அடிப்படை உரிமைகளை நாங்கள் இழந்துவிட்டோம். இவற்றை யாரால் எமக்கு திருப்பி அளிக்க முடியும்?

இருந்தாலும் இவை அனைத்தையும் நீதி அரசர்கள் கட்டாயம் மறுசீராய்வு மனுவில் கணக்கில் எடுப்பார்கள், திறந்த மனதுடன் பார்ப்பார்கள், தடா சட்டமே பொருந்தாது என கூறியவர்கள் இதையும் தெளிந்த மனதுடன் ஆராய்ந்து எமக்கு நீதி வழங்குவார்கள் என்று நம்பினேன். முடிவில் மிக மோசமாக ஏமாற்றப்பட்டேன்.

இந்த நேரத்தில் எனது ஒப்புதல் வாக்குமூலம் என்று கூறப்படுவதன் நம்பகத்தன்மை பற்றி சிலவற்றை குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

1. 60 நாட்களுக்கும் மேலான காவலின் பின்பு 14.8.1991 மற்றும் 15.8.1991 அன்று, அதாவது போலீஸ் காவல் முடியப் போகும் 16.8.1991 அன்றைக்கு முந்தைய நாளில் வாக்குமூலம் எடுத்ததாகக் கூறுவதை எவ்வாறு நம்புவது? இவ்வழக்கில் வாக்குமூலம் அளித்ததாகக் கூறப்படும் 17 பேரும் காவல் முடியும் ஒரு நாளுக்கு முன்புதான் வாக்குமூலம் அளித்துள்ளனர்.

2. ராஜீவ் கொலை வழக்கை விசாரிக்கவென அமைக்கப்பட்ட குழுவில் (சிபிஐ / எஸ்.ஐ.டி) அங்கமாகச் செயல்பட்ட சாட்சி 52 காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளர் தியாகராசனின் சாட்சியம் எவ்வாறு ஏற்கத்தக்கது? (நீதியரசர் தாமஸ் பக்கம் 35)

இந்த இடத்தில் ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களைப் பதிவு செய்ததாகச் சாட்சியளித்த சாட்சி 52 தியாகராசனின் சாட்சியம் ஏற்கத்தக்கதா என்பதற்கு, அவர் தொடர்புடைய வேறு வழக்கு பற்றிக் கூறிட விரும்புகிறேன். கேரள மாநிலத்தில் நடந்த அவ்வழக்கு பற்றியும், அவ்வழக்கில் சாட்சி 52 நடந்து கொண்ட முறை பற்றியும் பிரண்ட் லைன் ஏட்டில் தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. இதுவே சாட்சி 52 தியாகராசனின் நம்பகத்தன்மையை எடுத்துக் கூறுமென நம்புகிறேன். இவ்வாதத்தை நான் எனது 313. குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம். பதிலுரையில் தாக்கல் செய்துள்ளேன்.

3. சாட்சி 52 தியாகராசன் தனது சாட்சியத்தில் 14.8.1991 அன்று இரவு 11 மணிக்கு சற்று முன்னதாக, பூந்தமல்லி கிளைச் சிறைக்கு வந்து எதிரி ராபர்ட் பயஸ் என்பவரிடம் வாக்குமூலம் தொடர்பான முதல்நாள் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டதாகக் கூறுகிறார். இந்த நடவடிக்கை அரை மணி நேரம் நீடித்தது என்றும் கூறுகிறார்.

ஆனால் இவரே வேறு இடத்தில் எனது வாக்குமூலம் தொடர்பாக சாட்சியமளிக்கும்போது, 14.8.1991 அன்று இரவு 11.30 மணிக்குச் சற்று முன்னதாக, பூந்தமல்லி கிளைச் சிறை வந்து எனது வாக்குமூலம் தொடர்பான முதல்நாள் நடவடிக்கை மேற்கொண்டதாகக் கூறுகிறார்.

இதிலிருந்தே இவர் முன்பே தயார் செய்யப்பட்ட ஆவணங்களைக் கொண்டு இயந்திரத்தனமாக சாட்சியமளித்துள்ளது தெரிகிறது.

4. எனது ஒப்புதல் வாக்குமூலம் எனப்படுவதன் முதல் நாள் நடவடிக்கையின் இறுதியில் எனது பெயருக்கு பதிலாக ராபர்ட் பயஸ் பெயர் எழுதப்பட்டுள்ளது. என்னை முன்னிலையில் வைத்துக் கொண்டு முறையாக இந்த ஆவணம் தயார் செய்யப்பட்டிருந்தால் பெயர் மாற்றம் வருமா?

5. ஒப்புதல் வாக்குமூலப்படி 3.5.1991, 4.5.1991 ஆகிய நாட்களில் நான் சென்னையில் இருப்பதாக உள்ளது. ஆனால் சாட்சி 75 வசந்தகுமார் என்பரின் சாட்சியப்படி 3 அல்லது 4ம் தேதி அவருடன் நான் திருச்சியில் இருப்பதாக உள்ளது.

6. எனது வாக்குமூலத்தின்படி ஹரிபாபுவிற்கு நான் படச்சுருள் கொடுத்ததாகவும், பாக்கியநாதனின் வாக்குமூலத்தில் அவர் கொடுத்ததாகவும், சாட்சி 72 இராமமூர்த்தி என்பவரின் 164-குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம். வாக்குமூலப்படி சுபாசுந்தரம் கொடுத்தார் எனவும் உள்ளது. சம்பவ இடத்தில் ஹரிபாபு பயன்படுத்தியது ஒரு படச்சுருள் என்று கூறப்படுகிறது. இறுதியில் என் மீது குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. எப்படி?

7. வாக்குமூலத்தின்படி நான் மே மாதம் முதல் வாரம் இரண்டு 9 வோல்ட் மின்கலம் வாங்கியதாக உள்ளது. இதன் அடிப்படையிலேயே என் மீது மே மாதம் முதல் வாரம் எனக் குறிப்பிட்டு குற்றச்சாட்டு வரையப்படுகிறது. நீதியரசர் வாத்வா பக்கம் 300) ஆனால் சாட்சி 91 மொய்தீன் என்ற கடைக்காரர் சாட்சியப்படி மே மாதம் இரண்டாம் வாரம் என்றுள்ளது.

8. வாக்குமூலத்தில் சிவராசன் அந்த இரண்டு மின்கலங்களையும் குண்டு வெடிக்கச் செய்யப் பயன்படுத்தியதாகக் காணப்படுகிறது. ஆனால் நிபுணர்களான சாட்சிகள் 252 சீனிவாசன், 257 மேஜர் சபர்வால், 280 சந்திரசேகரன் ஆகியோர் சாட்சியப்படி ஒரு பேட்டரிதான் பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.

9. சாட்சி 75 வசந்தகுமார் சிவராசனின் நெருங்கிய கூட்டாளி என்று வாக்குமூலத்தில் உள்ளது. ஆனால் அவரோ தனக்கு சிவராசனின் பெயர்கூடத் தெரியாது என சாட்சியமளித்துள்ளார்.

10. 22.5.1991 அன்று பாக்கியநாதன் வீட்டிலிருந்து எனது பொருட்களை கொண்டு சென்றதாக வாக்குமூலத்தில் உள்ளது. ஆனால் விசாரணை அதிகாரி சாட்சி 288 இரகோத்தமன் சாட்சியம், சான்றாவணம் 1344 என்பவற்றில் 24.5.1991 என்று காணப்படுகிறது.

11. எனது வாக்குமூலப்படி 23.5.1991 அன்று ஹரிபாபுவின் உடலை எடுப்பது தொடர்பாக சுபா சுந்தரத்திடம் கூறுமாறு சிவராசன் கேட்டுக் கொண்டதாக உள்ளது. ஆனால் பாக்கியநாதனின் வாக்குமூலப்படி ஹரிபாபுவின் வீட்டு முகவரியை அறிவதற்காக சுபாசுந்தரத்திடம் சென்றதாக உள்ளது.மேற்சொன்னவை சில உதாரணங்களே. இதுபோல் பலவும் உண்டு. காரணம், நடந்தவற்றை எழுதியிருந்தால் முரண்பட வாய்ப்பில்லை.

வாக்குமூலத்தில் உள்ள அனைத்துமே பொய் என்று கூறிவிட முடியாது. ஒரு சில உண்மைகளைக் கொண்டு தங்களது வழக்கிற்கு ஏற்ப எழுதிய கதைதான் இந்த வாக்குமூலங்கள். இத்தனை முரண்பாடுகளைக் கொண்ட வாக்குமூலத்தை நம்பித்தான் தூக்குத் தண்டனை வழங்கப்பட்டுள்ளது.

சாதகமாய்ப் பேசும் ஆவணக் குறிப்புகள்

எமது கடுமையான மறுப்பிற்குப் பின்னரும், வாக்குமூலங்கள் ஏற்கப்பட்டாலும் கூட ஒரு வாதத்திற்காக அவற்றை ஏற்றுக்கொண்டாலும் எனக்குச் சாதகமான சங்கதிகள் பலவும் அதில் உள்ளன. அவற்றைத் தங்களது பார்வைக்குக் கொண்டுவர விரும்புகிறேன்.

1. வாக்குமூலத்தில் உள்ளபடி நான் எல்.டி.டி.ஈ.க்காக மாதச் சம்பளத்திற்கு வேலை செய்கிறேன். பல எல்.டி.டி.ஈ. உறுப்பினர்களுக்கு வேலை செய்ததாகவும், சிவராசன் ஒரு சீனியர் எல்.டி.டி.ஈ. ஆள் என்பதால் வேலை செய்ய ஒப்புக் கொண்டேன் என்றும் காணப்படுகிறது. எங்கும் கொலைச் செயலுக்கு ஒப்புக் கொண்டு வேலை செய்ததாகக் காணப்படவில்லை.

2. எக்ஸ்.பி.392 என்ற 7.5.1991 தேதியிட்ட கம்பியில்லாச் செய்தியின்படி சிவராசன், சுபா, தனு ஆகிய மூவருக்கு மட்டுமே சதித் திட்டம் தெரியும் என்ற உள்ளது. இதை நீதியரசர்களும் ஒப்புக் கொள்கின்றனர். எனது வாக்குமூலப்படி நான் 7.5.1991க்கு முன்பு தான் சிவராசனுக்கு மோட்டார் சைக்கிள், கார் பேட்டரி, 9 வோல்ட் பேட்டரி ஆகியவை வாங்கித் தருகிறேன். எனவே உள்நோக்கம் தெரிந்து வாங்கித் தர நியாயமில்லை.

3. 21.5.1991 அன்று இரவு 9.30 மணிக்கு அதாவது சம்பவம் நடைபெறும்போது பாக்கியநாதனுடன் சினிமா பார்க்கச் சென்றதாக வாக்குமூலத்தில் உள்ளது. உண்மையில் எனக்கு சம்பவத்தின் விவரம் முன்பே தெரிந்திருந்தால், சதியாளனாக இருந்தால், குற்றம் நடக்கும் நேரத்தில் நண்பருடன் சினிமா பார்க்க முடியுமா?
(சினிமா பார்த்துவிட்டுத் திரும்பி வரும் வழியில்தான் ராஜீவ் கொலை பற்றி அறிந்ததாக வாக்குமூலத்தில் உள்ளது.)

4. 23.5.1991 அன்று காலை சம்பவ விவரங்களை சிவராசன் கூறுவதாகவும், மாலை நளினி விவரித்தார் எனவும் வாக்குமூலத்தில் காணப்படுகிறது. உடனே நான் பாக்கியநாதன் வீட்டில் தங்கியிருப்பது உசிதமாகப் படவில்லை என்று கருதி இடம் மாறிச் சென்றுவிடுவதாக உள்ளது. எனவே சம்பவத்தைப் பற்றி முன்பே தெரிந்திருந்தால் 21.5.1991க்கு முன்பே வேறு இடம் சென்றிருப்பேன். சிவராசன், நளினி ஆகியோர் மூலம் 23.5.1991 அன்று தெரியவந்ததால்தான் அன்று இடம் மாறுவதாக உள்ளது.

5. அவ்வாறு பாக்கியநாதன் வீட்டிலிருந்து நான் எனது சொந்த ஊரான சோலையார் பேட்டையில் உள்ள எனது வீட்டிற்குச் சென்றுவிட்டதாகவே வாக்குமூலத்தில் காணப்படுகிறது. நான் குற்றம் இழைத்திருந்தால், குற்ற மனப்பான்மையோடு இருந்திருந்தால் சொந்த வீடு செல்லாமல் வேறு மறைவிடம் நோக்கித்தானே சென்றிருப்பேன்.

6. இவ்வழக்கில் பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படும் வெடிகுண்டு பற்றி எந்தப் புலனாய்வும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. இதை நீதிபதி ஜெயின் கமிசனும் குறிப்பிட்டு இன்று அமைக்கப்பட்டுள்ள பல்நோக்கு கண்காணிப்புக் குழு இது குறித்து ஆராயக் கோரப்பட்டுள்ளது. எனவே எதிர்காலத்தில் வெடிகுண்டு பற்றி புலனாய்வு செய்து சம்பந்தப்பட்ட நபர்கள் விசாரிக்கப்பட்டு நான் நிரபராதி எனத் தெரிந்தால் எனது நிலை விசாரிக்கப்பட்டு நான் நிரபராதி எனத் தெரிந்தால் எனது நிலை என்ன?

இவ்வழக்கில் பயன்படுத்தப்பட்டதாகக் கூறப்படும் வெடிகுண்டு தொடர்பான புலனாய்வில் எத்தனை ஓட்டைகள் உள்ளன என்பது குறித்து இந்தியா டுடே, மே 21, சூன் 5, 1996 (தமிழ்) இதழில் கட்டுரை வெளியிட்டுள்ளது. இதையும் நான் எனது 313- குற்றவியல் நடைமுறைச் சட்டம் பதிலுரையில் தாக்கல் செய்துள்ளேன்.

மேற்சொன்னவை மட்டுமே என்னை நிரபராதி என எடுத்துக்கூற போதுமானது எனக் கருதுகிறேன்.

எனது வேண்டுதல்

அன்புக்குரியீர், மேற்சொன்னவற்றை எல்லாம் மறுசீராய்வு மனுவில் எடுத்துரைத்திருந்தால் நீதியரசர்கள் உண்மை உணர்ந்திருப்பார்களே என்று எம்மை நோக்கி கேள்வி எழுப்பக்கூடும். உண்மை என்னவெனில் இதைவிடக் கூடுதலாகவே எமது வழக்கறிஞர் மறுசீராய்வு வாதுரையில் எடுத்துரைத்தார். எமது குற்றமற்ற தன்மையை, எமக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியை எழுத்து வடிவில் மறுசீராய்வு மனுவில் சமப்பித்தோம். ஆயினும் கூட நீதி மறுக்கப்பட்டு விட்டது.

கொடுமை வென்னவெனில், மறு சீராய்வு மனு மீதான தனது உத்தரவில் நீதியரசர் வாத்வா.

(“Mr. Natarajan, who appeared for the convict review peritioners, submitted that he convict was not challenging the finding of guilt of the peritioners and was confining the review petitions only on question of award of death sentence)

தண்டிக்கப்பட்டுள்ள மறுசீராய்வு மனுதாரர்களுக்காக வாதிட்ட திரு. நடராசன் அவர்கள் குற்றமிழைத்தவர்கள் என்ற முடிவை எதிர்க்கவில்லை என்றும் மரணதண்டனை விதிப்பது தேவைதானா என்று அளவோடு மறுசீராய்வு மனுக்களை கட்டப்படுத்திக் கொள்வதாகவும் எடுத்துரைத்தார்.

என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். எமது எழுத்துப்பூர்வமான மறுசீராய்வுக்கான மனுவை படித்தறிந்தாலே இதற்கான விளக்கத்தை தாங்கள் உணர்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

உச்ச நீதிமன்றத்தின் நீதியில் நான் மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டிருந்தேன். ஆனால் மிக மோசமான முறையில் ஏமாற்றமடைந்தேன். தயவுகூர்ந்து இதை நீதித்துறை மீதான குற்றச்சாட்டாக தாங்கள் பொருள் கொள்ள மாட்டீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

உண்மை என்னவெனில் எமது வழக்கைப் பொருத்தளவில் நீதிமன்றம் நீதி வழங்குதலில் சற்றுத் தடுமாற்றம் கண்டுவிட்டது என்பதை உறுதியோடு சொல்வேன். அதேவேளை, பொதுவில் நீதிமன்றம் கூறுவதையே உலகம் ஏற்கும், நம்பும் என்பதையும் அறிந்துள்ளேன்.

குறைந்தபட்சம் உங்களைப் போன்ற அறிவிற் சிறந்தவர்களிடமும் மனித உரிமைப் போராளிகளிடமாவது உண்மையை நிலைநாட்டி விட வேண்டும் எனத் துடிக்கிறேன். என்னை விடுதலை செய்யும் உத்தரவை வழங்கத் தங்களால் இயல முடியவில்லையானாலும் நான் குற்றமற்றவன் என்பதை நீங்கள் எந்தக் கணத்திலாவது உணர்வீர்களேயானால் அதுவே எனது விடுதலைக்கான வெற்றி என்பதை உறுதியோடு சொல்வேன்.

என் வழக்குத் தொடர்பான உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்புரை பக்கங்களையும் நீதியரசர்கள் அவற்றில் செய்துள்ள பிழைகளையும் எழுதி இணைத்துள்ளேன். படித்தறிந்து எனது தரப்பு உண்மைகளை உணர்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.

தடா எனும் ஆள்தூக்கிச் சட்டம் எத்துணை எதிர்ப்பைப் பெற்றது என்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். அந்தச் சட்டம் அத்தனை எதிர்ப்பையும் பெறுவதற்கான காரணமாய் அமைந்தது தடா சட்டப்பிரிவு 15 என்ற ஒப்புதல் வாக்குமூலப் பிரிவு என்பதையும் நன்கறீவீர்கள்.

இந்தக் கொடூரச் சட்டத்தின் கீழ்தான் எமது வழக்கும் தொடுக்கப்பட்டது. ஆயினும் இறுதியில், நாங்கள் பயங்கரவாதிகளில்லை என்றும் தடா சட்டம் இவ்வழக்கில் பொருந்தாது என்றுரைத்த உச்ச நீதிமன்றம் ஒப்புதல் வாக்குமூலம் மட்டும் செல்லும் என்று தீர்ப்பளித்திருப்பதும் அந்த வாக்குமூலம் என்பதை மட்டுமே கொண்டு உயர்ந்தபட்ச தண்டனையான மரண தண்டனை விதிப்பதும் மிகுந்த வேதனையளிக்கும் செயலாகும். 12,15 என எண்களின் விளையாட்டிற்கு எமது உயிர் விலையாக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதே வருத்தத்திற்குரிய உண்மை.

எனவே உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவுச் செய்தியை அறிந்தபோது, உலகத்தின் மிகக் கொடிய குற்றங்களை நீதிபதிகள் ஆதரித்துள்ளனர். ஆகவே, இரு தரப்பு வழக்கையும் நீதிபதிகள் விசாரித்தறிகிறார்கள் என்பதால் உண்மைதான் வெளிப்படும் என்று எண்ணிவிடாதீர்கள் என்ற லெனின் அவர்களின் கூற்றைத்தான் வருத்தத்தோடு எண்ணிப்பார்த்தேன்.

சட்டப்படி நான் எந்தக் குற்றமும் செய்தவனல்ல. நியாயப்படியும் குற்றமற்றவனே. என்றாலும் எமதுத் தரப்பு நியாயங்களைவிட மறைந்தவர் உயர் பதவி வகித்தவர் என்பதுதான் முன் நின்று வழக்கின் முடிவைத் தீர்மானித்து விட்டது.

தனிமனித விருப்பு வெறுப்புக்கள்தான் பல நேரங்களில் பலரின் எதிர்காலத்தை கேள்விக்குறியாக்கியுள்ளது. இதற்கான கடந்தகால சான்றுகள் பலவுண்டு. அன்று கேகர் சிங் கொடூரமான முறையில் தூக்கிலிடப்பட்ட போது யாரும் குரல் கொடுத்துவிடவில்லை. ஆனால் இன்று எமக்கான நிலைமை அவ்வாறில்லை என்பதை உணர்ந்துள்ளேன். அதையிட்டு நான் மகிழ்சசி கொள்கிறேன். எமக்காக ஒலிக்கும் அந்தக் குரல்களே எமக்கு உற்சாகத்தைத் தருகிறது. எதிர்காலத்தின் மீதான நம்பிக்கையை விதைக்கிறது.

எனது இந்த முறையீடு வெற்றுப் புலம்பல்கள் அல்ல. ஒரு நிரபராதியான மனிதனின் உள்ளத்து உண்மைகள். இறுதியில் உண்மை வெல்லும் என்ற நம்பிக்கையிருக்கிறது என்றாலும், நான்கு சுவற்றுக்குள் நடந்தேறிய உண்மைகள் பலரால் அறியப்பட வேண்டும் என்று ஆவல் கொள்கிறேன். அதன் விளைவுதான் இந்த முறையீடு.

சிலவேளை, எனது நீதிக்கான நெடும் போராட்டத்தில் இந்த மடல் வேறு பல மனித நேயங்கொண்ட இதயங்களையும் இணைக்கக்கூடும். அதை எதிர்பார்த்தே நான் ஆவலோடு இதை எழுதுகிறேன்.

எனது வேண்டுதல் எல்லாம், திறந்த மனதுடன் அணுகுங்கள், சட்டத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே எம்மைப் பாருங்கள் என்பதுதான்.

கடந்த 15 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தனது மகனின் நியாயத்திற்காகப் போராடும் ஒரு தாயின் அர்ப்பணிப்பை, உறுதியைப் பாருங்கள். அவரின் உழைப்பிற்காகவாவது உண்மை வெல்லத்தான் வேண்டும். உறுதுணை செய்யுங்கள்.

எந்த ஒரு மனிதனும் இந்த நாட்டின் வரலாற்றில் உச்ச நீதிமன்றம் உறுதி செய்துவிட்ட பிறகும் நிரபராதி என நீதி கேட்டதாக உதாரணமிருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் நாம் கேட்கிறோம். அத்தனை மோசமாக நாம் அநீதிகளை சுமந்து நிற்கிறோம். சுமையை இறக்க வாருங்கள்.

வேதனைகள் எம்மோடு முடியட்டும். விடியப் போகும் காலைப் பொழுதிலாவது நீதி அனைவர்க்கும் சமமாக மாறட்டும். சட்டத்தின் மூலம் நிரபராதிகளைக் கொன்றொழிக்கும் கொடுமை சாகட்டும்.

இறுதியாக உலகப் பொதுமறை தந்த பெருநாவலரின் மேற்கோளோடு நீதிக்கான இம்முறையீட்டை முடிக்கிறேன்.

எப்பொருள் எத்தன்மைத் தாயினும் அப்பொருள்
மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு


நீதி வெல்லட்டும்!

இப்படிக்கு
அ.ஞா. பேரறிவாளன்
 
Support : தேசம்
Copyright © 2013. தேவேந்திரக்குரல் - All Rights Reserved
DESAM
powered by தேசம்